Boffalora sopra Ticino railway bridge, Most kolejowy w Boffalora sopra Ticino, Włochy

Most kolejowy Boffalora sopra Ticino to most łukowy z pomostem górnym nad rzeką Ticino, między Boffalora sopra Ticino a Trecate, na linii Turyn-Mediolan. Ma 305,16 metra długości, 11 przęseł łukowych i 10 filarów, a jego okładzina jest w całości z granitu z Montorfano. Od 1962 roku przenosi wyłącznie ruch kolejowy.

Napoleon Bonaparte zlecił budowę mostu w 1808 r., by połączyć Francję z Królestwem Włoch, lecz prace przerwało jego upadek w 1813 r. W 1823 r. Karol Feliks Sabaudzki i Cesarstwo Austriackie zgodzili się je wznowić; inżynier z Novary Stefano Ignazio Melchioni zbudował 11 łuków na 10 filarach oblicowanych granitem z Montorfano, ukończonych w 1858 r. W 1859 r. Austriacy próbowali wysadzić most w bitwie pod Magentą, ale pozostał częściowo przejezdny i przeprawiła się przezeń Gwardia Cesarska Napoleona III.

Most nazywany jest też Ponte di San Martino, od przysiółka San Martino w Boffalora sopra Ticino, który łączy z Trecate. Od 1962 roku przejeżdżają po nim wyłącznie pociągi linii Turyn–Mediolan, ponieważ drogę przeniesiono na sąsiedni nowy most. Umowa kolejowa z 18 października 1858 roku między Piemontem a Lombardzko-Weneckim nadała mu funkcję kolejową.

Most można oglądać z doliny poniżej i pobliskich ścieżek, które oferują dobre punkty obserwacyjne. Najlepszą widoczność uzyskuje się zbliżając się pociągiem lub z sąsiednich obszarów na brzegach rzeki.

Most jest w całości oblicowany granitem z Montorfano, ma 11 przęseł na 10 filarach; inżynierem był Novarczyk Stefano Ignazio Melchioni, a końcowy koszt wyniósł 3215 lirów austriackich. W sierpniu 1944 około dziesięciu brytyjskich samolotów przeleciało bardzo nisko, by go zbombardować, ale bomby nie trafiły w cel.