Santa Maria Maggiore, Kościół parafialny w Pieve di Cento, Włochy

Santa Maria Maggiore to barokowy kościół parafialny w Pieve di Cento, zbudowany w latach 1702–1710 według projektu modeneńskich braci Silvestro i Giuseppe Campiottich. Na fasadzie w niszach stoją sześć posągów świętych Rocha, Izajasza, Łukasza, Józefa, Sebastiana i Fabiana, wykonanych w werońskiej pracowni Guidottinich i umieszczonych tam w 1708 roku. Romańska dzwonnica ze smukłą iglicą została odbudowana po zawaleniu w 1483 roku.

Pierwsza pieve powstała w VIII wieku i sprawowała jurysdykcję nad kościołami w Cento i Poggetto, lecz po raz pierwszy wymieniono ją w dokumencie z 29 kwietnia 1207 roku. W XIV wieku absydę przebudowano w stylu gotyckim o formie wielobocznej, a w 1378 roku Cento stało się samodzielną parafią z własną chrzcielnicą. Po zawaleniu się dzwonnicy w 1483 roku kościół odbudowano w latach 1487–1488; obecny budynek według projektu Silvestro i Giuseppe Campiottich wzniesiono w latach 1702–1710.

Wieża mieści cztery dzwony odlane w 1809 r. przez Riattiego z Reggio Emilia, zawieszone na drewnianej konstrukcji i uruchamiane wyłącznie ręcznie. Miejscowa Congregazione dei Campanari wchodzi na wieżę w wielkie święta, by grać „doppio alla bolognese” oraz techniką „a trave” z „ribattute”, typową dla Niziny Padańskiej. Zestaw jest nastrojony na pierwsze cztery stopnie skali diatonicznej, jedyny taki „grado” w diecezji.

Dostęp do wnętrza jest możliwy, ale godziny otwarcia są ograniczone i mogą się różnić w zależności od pory roku. Warto sprawdzić w lokalnych źródłach informacji, kiedy kościół jest otwarty dla odwiedzających.

Wieża dzwonna, odbudowana po zawaleniu w 1483 roku, mieści cztery dzwony odlane w 1809 roku przez Riattiego z Reggio Emilia, nastrojone na pierwszych czterech stopniach skali diatonicznej. Wolontariusze Congregazione dei Campanari biją w nie ręcznie podczas wielkich świąt, stosując „doppio alla bolognese" oraz technikę „a trave" z „ribattute".