High church of Saint Magnus, Bazylika mniejsza z okresu renesansu w Legnano, Włochy

Bazylika San Magno jest głównym kościołem Legnano, wzniesionym w latach 1504–1513 w lombardzkim stylu renesansowym według projektu przypisywanego Donato Bramantemu. Kremowa fasada z czerwonobrązowymi obramieniami z cegły ma centralny łukowy portal z okrągłym oknem nad nim, flankowany dwoma mniejszymi drzwiami, a po prawej stoi wysoka ceglana wieża z tarczą zegara. Za fasadą wznosi się wieloboczny bęben zwieńczony ośmiokątną latarnią z kopulastym dachem i krzyżem.

Kamień węgielny położono 4 maja 1504 na miejscu zawalonego romańskiego kościoła San Salvatore, a głównymi fundatorami były rody Lampugnani i Vismara. Mury ukończono 6 czerwca 1513, lecz w grudniu 1511 wojska szwajcarskie splądrowały Legnano i spaliły zewnętrzne rusztowania. Prace wstrzymano w latach 1516–1523; projekt przypisuje się Donato Bramantemu, zmarłemu w 1514 roku.

Kościół jest poświęcony Magnusowi z Mediolanu, arcybiskupowi w latach 518–530. Wnętrze zdobią freski Gian Giacomo Lampugnanego na głównym sklepieniu, freski Bernardino Lanina w kaplicy głównej oraz resztki XVI-wiecznych malowideł Evangelisty Luiniego w kaplicy San Pietro Martire. Poliptyk Bernardino Luiniego uchodzi za jego najlepsze dzieło.

Główne wejście otwiera się na zachód, na piazza San Magno, gdzie do 1808 roku znajdował się cmentarz Legnano; portal przeniesiono na tę stronę w 1610 roku. Wnętrze zwiedza się przez ten zachodni portal, więc kto przychodzi z placu, wchodzi wprost do nawy. Dzwonnica, wzniesiona w latach 1752–1791, stoi obok fasady.

Dzwonnica powstała w latach 1752–1791, ponad dwa stulecia po ukończeniu kościoła w 1513 roku. Jej tarcza zegarowa i ceglany trzon wznoszą się po prawej stronie kremowej fasady, ponad ośmioboczną latarnią wieńczącą kopułę.