La Solitudine, Katolicki budynek kościelny na wzgórzu w Nuoro, Włochy.

La Solitudine to kościół przy drodze na Monte Ortobene w Nuoro. Marmurowa fasada zwieńczona jest żaglową dzwonnicą, a wnętrze ma jedną nawę z odkrytymi drewnianymi belkami i półkolistą absydą. Wapienne ściany wyznaczają ostrołukowe arkady, w których rozmieszczono Drogę Krzyżową.

Kościół wzniesiono w XVII wieku jako wiejskie miejsce kultu dla pasterzy i rolników mieszkających poza Nuoro. Data 1622 dotyczy jego brązowego dzwonu, odlanego przez ludwisarza Giovanniego Pirę na zamówienie Perdity Basigheddu, mieszkanki Nuoro pojednanej z Kościołem w 1605 roku po procesie o czary. Siedemnastowieczny budynek rozebrano w latach 1947–1958, ustępując miejsca nowemu kościołowi Giovanniego Ciusy Romagni, który zachował stary dzwon.

Na prawej ścianie znajduje się wypolerowany sarkofag z czarnego granitu Grazii Deleddy, która zmarła w Rzymie w 1936 roku i została pochowana na Verano, zanim w 1959 roku jej ciało przeniesiono na Sardynię. Jej ostatnia powieść, La chiesa della Solitudine, nosi nazwę kościoła. Brązowe drzwi autorstwa Eugenia Tavolary przedstawiają Madonnę della Solitudine.

Kościół stanowi punkt wyjścia ścieżki 101, która prowadzi w górę do Posągu Chrystusa Odkupiciela na górze. Ścieżka jest dobrze utrzymana i oferuje opcje dla różnych poziomów kondycji fizycznej.

Oryginalny dzwon z 1622 r., odlany przez ludwisarza Giovanniego Pirę, jest przechowywany w kościele. Zamówiła go Perdita Basigheddu, mieszkanka Nuoro oskarżona o czary i pojednana z Kościołem w 1605 r. Zdobią go trzy maryjne ryciny, w tym Matka Boża z Itrii.