San Francesco, Gotycki kościół w Deruta, Włochy.

San Francesco to gotycki kościół w Derucie z jedną, nieprzerwaną nawą nakrytą widocznymi drewnianymi wiązaniami dachowymi. Jego ściany i absyda zachowują freski od XIV do XX wieku, w tym dzieła przypisywane Domenico Alfaniemu i Mistrzowi z Santa Giuliana. Kaplica Różańcowa, dodana w 1846 roku, otwiera się na nawę.

Budynek został poświęcony w 1388 roku i od tego czasu doświadczył różnych okresów uszkodzenia i przebudowy, szczególnie po trzęsieniach ziemi. Architektura odzwierciedla wiele okresów, a elementy z różnych epok łączyły się na przestrzeni czasu.

Kaplica Różańcowa, wzniesiona w 1846 roku, przechowuje czczoną figurę Matki Bożej Różańcowej, prawdopodobnie z XVII lub XVIII wieku. Od lat 80. na jej ścianach pojawiają się majolikowe panele z Deruty, w tym panel Tajemnic Różańca z kaflami Cesare Teobaldo Pimpinelliego i Cesare Margaritelliego. Compagnia del Rosario, odnotowana w statucie z 1465 roku, organizowała najliczniej odwiedzaną procesję w Derucie, w Poniedziałek Wielkanocny do Santa Maria di Roncione, z towarzyszącym jarmarkiem.

Kościół stoi w centrum Deruty, a wejście od ulicy prowadzi przez wirydarz dawnego klasztoru, z którego zachowały się dwa skrzydła. Po trzęsieniu ziemi w 2016 r. pozostawał zamknięty do 21 maja 2017 r., gdy ponownie otwarto go do kultu. Jednonawowe wnętrze zwiedza się krótko; kaplica Różańcowa po lewej i pokryta freskami prawa ściana to główne przystanki.

W kościele przechowywany jest dzwon odlany dla uczczenia kanonizacji św. Franciszka w 1228 r., z tablicą umieszczoną przy ponownym wystawieniu po siedmiuset latach. Środkowy witraż, wykonany w latach 50. XX w. przez studio Moretti-Caselli z Perugii na wzór witraży bazyliki św. Franciszka w Asyżu, uzupełniły w latach 80. witraże boczne.