San Nicolò dei cordari, Średniowieczny kościół w Syrakuzach, Włochy
San Nicolò dei Cordari to niewielki kościół z czasów normańskich w Syrakuzach, o wymiarach 16 na 8 metrów, z prostokątnym planem, dwoma portalami o ostrych łukach (jednym bocznym) i półkolistą absydą, której gzyms wieńczący jest jedynym ornamentem. Wąskie łukowe okna oświetlają absydę; wnętrze mieści obecnie muzeum fotograficzne zabytków parku Neapolis.
Kościół zbudowano w okresie normańskim zaraz po panowaniu arabskim, na miejscu wcześniejszej wczesnochrześcijańskiej bazyliki; w okresie bizantyjskim stał się podziemny. W 1093 r. odprawiono tu pogrzeb Giordano d'Altavilla, hrabiego Syrakuz i syna hrabiego Ruggero I. Normanowie poświęcili go św. Mikołajowi z Miry, wzywanemu, by wypędzić Arabów z miasta.
Nazwa pochodzi od cordari, wytwórców lin, którzy pracowali w latomiach Neapolis za kościołem i w 1577 roku otrzymali prawo do korzystania z budynku. Kościół był uczęszczany przez syrakuzańskie rodziny powroźników, a później służył jako magazyn zboża. Około 1600 roku, podczas zarazy, jego podziemia wykorzystano jako zbiorową mogiłę.
Budynek znajduje się w parku archeologicznym i najlepiej zwiedzać go jako część odkrywania pobliskich stanowisk starożytnych. Dostęp jest prosty, ale zalecane są wygodne buty, ponieważ będziesz wiele chodzić.
Pod posadzką kościoła renowacje w latach 1990. odsłoniły pochówki datowane na I–III wiek; posadzkę przykryto następnie przezroczystymi prętami z pleksiglasu, dzięki czemu niektóre szkielety widać, patrząc w dół we wnętrzu kościoła.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 486 współtwórców z całego świata.