Defensive walls of Volterra, Średniowieczny system obronny w Volterze, Włochy

Mury Volterry to dzieło inżynierii wojskowej zapoczątkowane w epoce etruskiej i zmieniane przez stulecia. Wielki obwód etruski liczył ponad siedem kilometrów i obejmował około 116 hektarów, z czego zachowała się niewiele więcej niż jedna piąta; obecny mur średniowieczny ma 2,6 km długości i zamyka 26 hektarów. Mury zbudowano z panchino, bardzo drobnoziarnistego kamienia w kolorze piaskowożółtym, używanego też na urny popielnicowe, mury pałaców i bruki ulic.

Pierwszy obwód powstał około połowy VI wieku p.n.e.; wielki pierścień etruski, długi na ponad 7 km i obejmujący około 116 hektarów, powstał w IV wieku p.n.e., przez część badaczy datowany na III. Na początku XIII wieku gmina zaczęła mniejszy mur średniowieczny, ukończony około 1266 roku, który wchłonął etruskie bramy Diana i Menseri. W 2014 roku podczas złej pogody zawaliło się 30 m muru średniowiecznego.

Trzy główne bramy etruskie otwierały po jednym trakcie: Porta all'Arco na południe ku Val di Cecina i wzgórzom rudnym, Porta Diana (Portone) na północ ku Valderze oraz Porta Solis na południowy wschód ku Valdelsie, której resztki odsłonięto w 1994 r. w fortecy Medyceuszy. Mniejsze furty, jak Sant'Andrea in postierla, przetrwały w nazwach miejscowych.

Spacer wzdłuż murów oferuje widoki na samą strukturę i otaczające pola oraz wzgórza Toskanii. Warto nosić wygodne buty, ponieważ ścieżka jest nierówna i miejscami staje się stroma.

Kamień murów to panchino, bardzo drobnoziarnisty piaskowiec o piaskowożółtej barwie, używany też na urny popielnicowe, mury pałaców i bruki ulic. Wzdłuż obwodu rozpoznano co najmniej trzy strefy dawnych kamieniołomów, a w niektórych miejscach ścięta pionowo skała stanowi część lica muru.