Villa Torlonia, Park miejski w Avezzano, Włochy

Villa Torlonia to park w centrum Avezzano o powierzchni ponad trzech hektarów, sąsiadujący z parkiem przy piazza Torlonia, razem około sześciu hektarów zieleni. W ogrodzie romantycznym rosną wiekowe drzewa, m.in. cedr libański, miłorząb, platan i cis, a wzdłuż alejek wystawiono fragmenty kamiennych kapiteli oraz oryginalnego posągu Madonna dell'Incile, wzniesionego w 1876 roku według projektu Carlo Nicoly Carnevalego i zniszczonego podczas trzęsienia ziemi w 1915 roku. Na terenie znajdują się też pałac Torlonia, drewniany ośmioboczny pawilon Torlonia, muzeum kultury chłopskiej i pasterskiej, oddział Archiwum Państwowego oraz sztuczny staw.

Alessandro Torlonia zamówił willę wraz z pałacem o tej samej nazwie, a ogrody urządzono na wzór ogrodu włoskiego, a przede wszystkim romantycznego. W 1912 roku Benedetto Croce poparł rozciągnięcie ustawy 364, pierwszego włoskiego aktu ochrony dóbr kultury, na parki i ogrody. Rodzina Torlonia przekazała park i pałac gminie Avezzano w 1950 roku; w 1978 roku przeszły one do Ente Fucino, a następnie do regionu Abruzja, który decyzją z 27 stycznia 2015 roku powierzył zarządzanie gminie, sfinalizowaną w 2024 roku.

Pawilon Torlonia, ośmioboczna drewniana konstrukcja w stylu Liberty, wykonali w 1891 r. rzymscy stolarze Frosini i Boccaccini; później mieściło się w nim muzeum kultury chłopskiej i pasterskiej. Duże budynki parku, niegdyś magazyny i spichlerze, służą dziś wystawom i targom, a w ogrodzie eksponowane są narzędzia rolnicze pierwszych chłopów Fucino.

Park leży w centrum Avezzano i wraz z przylegającym ogrodem piazza Torlonia zajmuje około sześciu hektarów; sam park willowy rozciąga się na ponad trzech hektarach. Na terenie stoją pawilon Torlonia, pałac, muzeum kultury chłopskiej i pasterskiej oraz oddział Archiwum Państwowego. Od uchwały regionalnej z 27 stycznia 2015 r. zarząd sprawuje gmina Avezzano, co sfinalizowano w 2024 r.

Ośmioboczny drewniany pawilon Torlonia, zwany „casino di caccia” lub „chalet”, powstał w stylu Liberty w 1891 roku, wykonany przez rzymskich stolarzy Frosiniego i Boccacciniego. Najpierw przechowywano w nim znaleziska archeologiczne z osuszania jeziora Fucino, później muzeum kultury chłopskiej i pasterskiej.