Stories of St. Stephen and St. John the Baptist, Cykl fresków renesansowych w Katedrze w Prato, Włochy.

Storie di santo Stefano e san Giovanni Battista to cykl fresków Filippa Lippiego i jego pomocników, wykonany w latach 1452–1465 w Cappella Maggiore katedry w Prato. Zajmuje 400 m² na dwóch ścianach bocznych i ścianie czołowej: po lewej Dzieje św. Szczepana, po prawej Dzieje św. Jana Chrzciciela, a w żagielkach sklepienia czterej Ewangeliści i witraż zaprojektowany przez Lippiego.

W 1440 roku Prato przeznaczyło 1200 złotych florenów na dekorację kaplicy głównej; prepozyt Geminiano Inghirami zwrócił się najpierw do Fra Angelica, który odmówił, a w 1452 roku Filippo Lippi przyjął zlecenie i osiadł w Prato z Fra Diamante. Prace trwały czternaście lat i zakończyły się w 1465 roku pod nadzorem Carla di Cosimo de' Medici; rok później Lippi wyjechał do Spoleto. W październiku 1993 roku cykl zniszczono czarnym pisakiem, od 2001 roku go restaurowano, a kaplicę otwarto ponownie w 2007 roku.

Dwie ściany zestawiają Szczepana, patrona Prato, z Janem Chrzcicielem, opiekunem pobliskiej Florencji, łącząc w kaplicy dwie tożsamości miejskie. W Pogrzebie świętego Szczepana, rozgrywającym się w wczesnochrześcijańskiej bazylice, Lippi umieścił wśród uczestników współczesnych sobie ludzi: papieża Piusa II w czerwieni, Carla di Cosimo de' Medici za nim oraz obok własny autoportret. Taniec Salome w Uczcie Heroda może mieć rysy Lucrezii Buti.

Cykl zajmuje 400 m2 na obu ścianach bocznych i ścianie czołowej Cappella Maggiore; czyta się go z góry na dół, a żywoty obu świętych odpowiadają sobie lustrzanie. Od ponownego otwarcia w 2007 r. wejście do kaplicy wymaga biletu. Wiele partii namalowano a secco, dlatego szczegóły, jak wazy na Uczcie Heroda, są dziś ledwie widoczne.

W scenie Pogrzebu św. Szczepana, osadzonej w wczesnochrześcijańskiej bazylice, Lippi namalował swój autoportret obok ubranego na czerwono papieża Piusa II i Carla di Cosimo de' Medici, umieszczając siebie wśród żałobników.