Ciciu del Villar, Regionalny rezerwat przyrody w Villar San Costanzo, Włochy.

Ciciu del Villar to regionalny rezerwat przyrody o powierzchni 64 ha na zboczu Costa Pragamonti w dolinie Maira, między 650 a 950 m n.p.m., u stóp Monte San Bernardo. Jego kolumny erozyjne, zwane po piemoncku ciciu, to jasnobeżowe szyje z ziemi zwieńczone ciemniejszymi, zaokrąglonymi blokami gnejsu, które zwisają nad nimi jak parasole. Spis Alberta Costamagni z 2000 r. wykazał 479 form na około 0,25 km², przeważnie niższych niż 2 m, wśród kasztanów i dębów omszonych.

Rezerwat utworzono w 1989 roku, a zarządza nim Ente di gestione del Parco naturale del Marguareis. Kolumny erozyjne powstały po ostatnim zlodowaceniu, gdy wody roztopowe potoku Faussimagna osadziły u stóp Monte San Bernardo żwiry bogate w żelazo; późniejsze wypiętrzenie i erozja odsłoniły filary zwieńczone głazami. Spis przeprowadzony w 2000 roku przez Alberto Costamagnę z Uniwersytetu w Turynie wykazał 479 formacji na około 25 hektarach.

Nazwa ciciu pochodzi z języka piemonckiego i oznacza lalkę lub kukiełkę. Miejscowi tłumaczyli te kolumny czarami albo cudem: najpopularniejsza legenda mówi, że św. Konstancjusz, rzymski legionista zamęczony około 303–305 r., na górze San Bernardo przeklął ścigających go żołnierzy i zamienił ich w kamienie. W miejscu jego śmierci w XII w. zbudowano sanktuarium.

Odwiedzający powinni skontaktować się z biurem turystycznym Pro Villar na Piazza Giovanni Giolitti, aby zorganizować oprowadzane wycieczki po rezerwacie. Spacer z przewodnikiem to zalecany sposób na bezpieczne odkrycie formacji.

Spis z 2000 roku przeprowadzony przez Alberto Costamagnę z Uniwersytetu Turyńskiego wykazał 479 kolumn na około 0,25 km². Czapy są z gnejsu z masywu Dora-Maira, a trzonki w około 90% z gliny i piasku, zabarwionych na czerwono tlenkiem żelaza. Niektóre mają 10 m, większość jednak poniżej 2 m.