Porticoes of Bologna, Portyki w Bolonii, Włochy

Portyki Bolonii tworzą sieć zadaszonych przejść biegnących wzdłuż ulic historycznego centrum, wspartych na kolumnach i łukach pełnych. Na fotografiach łuki pomalowano w ciepłych odcieniach pomarańczu i czerwieni, a wspierają się na wysokich filarach z rzeźbionymi kapitelami; mała tabliczka głosi „PASSO CARPAL”. Przejścia łączą ulice, place i budynki w ciągłą osłoniętą trasę.

Pierwsza wzmianka o portyku pochodzi z 1041 roku, gdy wystające piętra podparto drewnianymi wspornikami, a następnie kolumnami. Uchwała miejska z 1288 roku nakazała budowę portyku w każdym nowym domu i dodanie go do istniejących, o minimalnej wysokości i szerokości 7 stóp bolońskich (2,66 m), by mógł przejechać jeździec. Dekret z 26 marca 1568 roku gubernatora Giovanniego Battisty Dorii i gonfaloniera Camilla Paleottiego nakazał przebudowę drewnianych portyków na ceglane lub kamienne.

Nazwa Pavaglione pochodzi od „pavaj”, bolonijskiego słowa oznaczającego motyle, ponieważ odbywał się tam targ jedwabników; od 1449 roku mieściła go drewniana konstrukcja. Od 1433 roku procesja niesie bizantyjską ikonę Madonny z Dzieciątkiem, przypisywaną Łukaszowi Ewangeliście, wzdłuż 666 łuków portyku San Luca do katedry podczas święta Wniebowstąpienia.

Rozporządzenie miejskie z 1288 r. ustalało minimalną wysokość i szerokość portyku na 7 stóp bolońskich (2,66 m), by mógł przejechać jeździec; statuty z 1352 r. podniosły ten wymóg do 10 stóp (3,60 m) dla nowych budynków. Biedniejsze dzielnice go ignorowały i stawiały znacznie niższe portyki, więc zwracaj uwagę na te różne wysokości podczas spaceru.

Portyk San Luca łączy Porta Saragozza, jedną z dwunastu bram średniowiecznych murów, z sanktuarium Madonna di San Luca. Jego 666 sklepionych arkad ma 3 796 metrów długości, a od 1433 roku procesja niesie nimi bizantyjską ikonę Madonny z Dzieciątkiem, przypisywaną Łukaszowi Ewangeliście, do katedry w uroczystość Wniebowstąpienia.