Palazzo dei Vicari, Średniowieczny pałac w Scarperii, Włochy.

Palazzo dei Vicari w Scarperii powstał z XIV-wiecznej wieży, prawdopodobnie rezydencji Kapitana, rozbudowanej po 1412 r., gdy miejscowość stała się siedzibą wikariatu. Trzęsienie ziemi w 1542 r. zapoczątkowało prace, które nadały pałacowi obecny wygląd, z blankowaną wieżą i drewnianymi schodami o 102 stopniach. Od 1999 r. jedno skrzydło zajmuje Museo dei ferri taglienti z pięcioma sekcjami o nożownictwie Scarperii.

Florencja założyła Scarperię w 1306 roku jako placówkę wojskową kontrolującą jedyną drogę między Florencją a Bolonią do połowy XVIII wieku. W 1412 roku „terra nuova” stała się siedzibą wikariatu, co wymusiło rozbudowę; w 1415 roku była siedzibą Wikariatu Republiki Florenckiej. Po zwycięstwie w 1351 roku nad wojskami mediolańskimi Scarperia otrzymała prawo do używania florenckiej lilii w odwróconych barwach.

Każdy wikariusz, którego kadencja trwała sześć miesięcy, musiał pozostawić herb swojej rodziny na fasadzie lub w atrium. Wiele z nich to szkliwiona terakota z florenckich warsztatów: herby Bernarda Lucalbertiego (1490) i Antonia Loriniego (1491) przypisuje się Benedettowi Buglioniemu, a Santi Buglioniemu przypisuje się herby Francesca da Casavecchia (1528) i Gianfranca Baroncelliego (1537).

Dotarcie na szczyt wieży wymaga wspinaczki po drewnianej schodach, które wymagają wysiłku fizycznego i mogą być trudne dla osób z problemami mobilności. Nagroda to panoramiczny widok z defensywnego przejścia, gdzie strażnicy czuwali.

Drewniane schody wieży mają 102 stopnie, a z góry widać także niższy ganek obronny, z którego wypatrywano wrogów. Zegar wieżowy jest udokumentowanym dziełem Filippa Brunelleschiego, jedynym zachowanym świadectwem jego zegarmistrzostwa, które biografowie Manetti i Vasari opisują jako szersze.