Parco Nord Milano, Park regionalny w Mieście Metropolitalnym Mediolan, Włochy

Parco Nord Milano to park regionalny o powierzchni około 640 hektarów, rozciągający się między Mediolanem, Bresso, Cusano Milanino, Cormano, Cinisello Balsamo, Novate Milanese i Sesto San Giovanni. Przez jego środek biegnie długa prosta oś: szeroki pas trawy z wydeptaną ścieżką pośrodku, otoczony dwoma rzędami wysokich drzew liściastych, których gałęzie tworzą nad nim sklepienie. Resztę wypełniają lasy, polany, żywopłoty i niewielkie zbiorniki wodne, w tym jezioro Niguarda zasilane kanałem Villoresi.

Park powstał na opuszczonych terenach przemysłowych Breda Aeronautica po II wojnie światowej. Pomysł narodził się pod koniec lat sześćdziesiątych; w 1970 r. dekret prefekta uznał go za „park interesu publicznego”, a w 1975 r. Lombardia zatwierdziła go jako park regionalny. Pierwsze zalesianie rozpoczęto w 1983 r. pod kierunkiem Paola Lassiniiego z Azienda Regionale delle Foreste.

Nazwa parku nawiązuje do jego położenia na północnym skraju Mediolanu, a jego lasy i łąki służą spacerom, przejażdżkom rowerowym i wycieczkom szkolnym. Do Cascina Centro Parco, siedziby zarządu parku, dojeżdża się od strony Bresso. Przy granicy Sesto San Giovanni i Bresso wznosi się montagnetta, niewielkie wzniesienie z odpadów hutniczych, później zrekultywowane.

Park jest w większości płaski, a nad drogami przerzucono kładki dla pieszych i rowerzystów, jak ta nad autostradą Turyn-Triest przy moście na Via Segantini. Brzegi jeziora Niguarda są w dużej części pozostawione naturze i niedostępne dla publiczności. Parkiem zarządza się z Cascina Centro Parco, do której wchodzi się od strony Bresso.

Niedawne monitorowanie zarejestrowało powrót populacji padalków do parku, demonstrując pomyślne przywrócenie naturalnych siedlisk w tym miejskim otoczeniu. Ten mały ssak zniknął z regionu na dziesięciolecia i teraz służy jako wskaźnik zdrowia ekosystemu.