Casina delle Civette, Muzeum domu secesyjnego w Villa Torlonia, Rzym, Włochy

Casina delle Civette to dawna rezydencja Torloniów w Villa Torlonia w Rzymie, obecnie muzeum. Jej zróżnicowane mury łączą surową brązową cegłę, rustykalny kamień i jasnoróżowy tynk. Wysoka zwężająca się ceglana wieża z okrągłym otworem wznosi się za dwukondygnacyjnym różowym narożnym blokiem krytym zieloną dachówką; zdobiony drewniany balkon wystaje z ceglanego muru, a stromy gontowy dach piramidalny z małą zieloną latarnią wieńczy kamienną podstawę z małymi łukowymi oknami.

Giuseppe Jappelli zaprojektował budynek w 1840 roku dla Alessandra Torlonii jako rustykalną konstrukcję z okładziną z tufu i wnętrzami imitującymi skały i drewniane deski. W 1908 roku Giovanni Torlonia junior zlecił Enrico Gennariemu przekształcenie go w „średniowieczną wioskę”, dodając okna, loggie, portyki i wieżyczki zdobione majoliką. Vincenzo Fasolo dodał w 1917 roku elementy secesyjne, w tym szkliwione dachówki terakotowe. Po zniszczeniach wojennych i pożarze w 1991 roku renowacja w latach 1992–1997 nadała mu obecny wygląd.

Motyw sowy, od którego dom wziął nazwę, pojawił się w 1916 roku wraz z dwoma witrażami ze stylizowanymi sowami wśród bluszczu, zaprojektowanymi przez Duilia Cambellottiego; potem dekoracje w kształcie sów rozmnożyły się w pomieszczeniach. Inne witraże wykonano według rysunków Umberta Bottazziego, Paola Paschetty i Vittoria Grassiego, z łabędziami, pawiom lub motylami.

Muzeum zajmuje parter i piętro Casiny, połączone drewnianymi schodami prowadzącymi z sali wejściowej; na nadprożu widnieje napis „Sapienza e Solitudine”. Restauracja w latach 1992-1997 nastąpiła po zniszczeniach wojennych i pożarze w 1991 roku: część ceramiki i boiseries przepadła, a drewniane panele zachowały się tylko w jadalni. Budynek stoi w parku Villa Torlonia, którego wejście znajduje się od Via Nomentana.

Nazwa domu pochodzi od motywów sów w witrażach, szczególnie dwóch stylizowanych sów zagnieżdżonych wśród bluszczu. Ten symbol nie był jedynie dekoracyjny, ale odzwierciedlał również artystyczne preferencje rodziny, która dom zamieszkiwała.