Monastero di Camaldoli, Klasztor kamedulski w Poppi, Włochy

Monastero di Camaldoli to kompleks klasztorny położony na wysokości 818 m n.p.m. nad rzeką Archiano, trzy kilometry od Pustelni Camaldoli w gminie Poppi. Obejmuje dawny hospicjum lub dom gościnny, kościół San Donato i Sant'Ilariano oraz klasztor, którego surowe budynki skupiają się wokół centralnego wirydarza z łukami pełnymi na jońskich kapitelach po słonecznych stronach południowej i zachodniej.

Kompleks powstał z małego szpitala, który mnisi zbudowali przy kościele od 1046 roku. Budowa obecnego klasztoru rozpoczęła się w XVI wieku, powiększono wirydarz i włączono hospicjum, a prace ukończono w 1611 roku. W lipcu 1943 roku odbyły się tu prace, które doprowadziły do powstania Codice di Camaldoli.

Wspólnota należy do zakonu kamedułów, założonego przez Romualda, który wziął nazwę od tego klasztoru. Kompleks obejmuje kościół San Donato i Sant'Ilariano, dawny hospicjum oraz klasztor. W lipcu 1943 roku w klasztorze odbyły się spotkania, które doprowadziły do powstania Codice di Camaldoli.

Zespół leży na wysokości 818 m n.p.m., nad jednym z ramion rzeki Archiano, 3 km od Eremo di Camaldoli, w gminie Poppi. Dawny hospicjum, czyli foresteria, kościół i klasztor tworzą kompleks, więc warto zarezerwować czas na przejście między nimi. Klasztor stoi w dnie doliny, nie na szczycie, a erem jest osobnym miejscem, kilka kilometrów dalej drogą.

Od 30 października 1940 roku klasztor przechowywał około stu dzieł z Galerii Uffizi. Podczas niemieckiej okupacji w latach 1943-45 przeor Antonio Buffadini zapobiegł ich wywiezieniu, wykorzystując znajomość niemieckiego i flagę watykańską wywieszoną na budynku.