Monastero di S. Nicola di Casole, Średniowieczny klasztor bazyliański w pobliżu Otranto, Włochy.
Monastero di S. Nicola di Casole to średniowieczny kompleks klasztorny niedaleko Otranto z częściowo zachowanymi murami i półkolistą absydą z gotickimi elementami architektonicznymi. Rozplanowanie budynków pozostaje widoczne, pokazując, jak zorganizowana była oryginalna struktura.
Według Typikonu klasztoru, zachowanego w rękopisie turyńskim, został on założony w 1098/1099 przez pierwszego opata Józefa; udokumentowana jest darowizna Bohemunda z Tarentu z lat 1104–1111. W 1480 r. wojska tureckie Ahmeta Paszy zajęły go jako punkt obserwacyjny, nie niszcząc go; opactwo opuszczono, biblioteka uległa rozproszeniu, a później włączono je do masserii aż do XX wieku.
Nazwa Casole pochodzi od salentyńskiego słowa dialektalnego càsule, oznaczającego małe cele i chaty, w których mieszkali mnisi wokół klasztoru. Na początku XIII wieku opat Nektarios kierował tu kręgiem poetów piszących po grecku, do którego należeli m.in. Georgios z Gallipoli i Jan Grassus z Otranto. W powieści Imię róży Umberta Eco mnich-iluminator Adelmo z Otranto pochodzi z San Nicola di Casole.
Ruiny znajdują się wzdłuż drogi przybrzeżnej w kierunku Santa Cesarea Terme i są dostępne pieszo. Załóż odpowiednie obuwie, gdyż obiekt znajduje się na otwartym terenie z nierównymi powierzchniami.
Uważa się, że grecko-idruntyński mozaicysta Pantaleone, twórca mozaiki posadzki katedry w Otranto, czerpał z biblioteki w Casole dla jej programu ikonograficznego i symbolicznego; źródło niemieckie uznaje ten związek za nieudowodniony i dyskutowany w nowszych badaniach. Typikon opactwa, zbiór reguł monastycznych, przechowywany jest w Bibliotece Narodowej w Turynie.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 322 współtwórców z całego świata.