Amelia Cathedral, Katedra barokowa w Amelii, Włochy

Katedra w Amelii to barokowa budowla na planie krzyża łacińskiego, z jedną nawą nakrytą freskowanym sklepieniem kolebkowym. Neoklasycystyczna fasada z różowej terakoty ukończona została w XIX wieku; po jej lewej stronie wznosi się dwunastoboczna dzwonnica z XI wieku, pozbawiona dachu.

Pierwsza katedra powstała w 872 roku. W XIII wieku została zniszczona przez wojska cesarza Fryderyka II i odbudowana w stylu gotyckim. Pożar w 1629 roku zniszczył niemal cały budynek, który następnie odbudowano w formach barokowych. Obecna fasada z różowego cotto została ukończona dopiero w XIX wieku, po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w 1822 roku. Od 1986 roku kościół jest konkatedrą diecezji Terni-Narni-Amelia.

Druga kaplica po prawej należy do rodziny Farrattini: za ołtarzem wisi wczesny obraz Federico Zuccariego z Madonną z Dzieciątkiem i świętymi, namalowany około 1563 roku i zwrócony temu miejscu w 1990 roku po odkupieniu przez Cassa di Risparmio di Terni e Narni. Po bokach stoją nagrobki Balda Farrattiniego, dłuta Ippolita Scalzy, oraz Bartolomea II, autorstwa Giovanniego Antonia Dosia.

Katedra stoi na szczycie wzgórza, na którym zbudowano historyczne centrum Amelii, więc dojście prowadzi pod górę. Różowa fasada z cotto wychodzi na mały plac; po jej lewej stronie wznosi się dwunastoboczna dzwonnica z XI wieku. Wnętrze ma jedną nawę z pięcioma kaplicami po każdej stronie: kaplica Farrattini jest druga po prawej.

Dwa tureckie sztandary zdobyte podczas bitwy pod Lepanto w 1571 roku wiszą w kaplicy bocznej jako pamiątki tego morskiego zwycięstwa. Te artefakty łączą katedrę z kluczowym momentem w historii morskiej Morza Śródziemnego.