San Giovanni Battista, Romański kościół kolegiacki w Chianciano Terme, Włochy.

San Giovanni Battista to kościół kolegiacki zbudowany w 1229 roku w pobliżu Porta San Giovanni, wykazujący cechy przejściowe między architekturą romańską a gotycką, zwłaszcza na kamiennej fasadzie szczytowej. Portal jest silnie rozglifiony, z wiązkami półkolumn i kapitelami o motywach roślinnych; dwie środkowe skręcone półkolumny podtrzymują łuk z tym samym motywem dekoracyjnym. Na tympanonie stoi marmurowy posąg św. Jana Chrzciciela datowany na XIV wiek. Wnętrze ma jedną nawę zakończoną kopułą, flankowaną przez dwie kaplice boczne.

Kościół wzniesiono w 1229 roku wewnątrz murów miejskich, w pobliżu Porta San Giovanni, na miejscu etruskiej świątyni heksagonalnej, przekształconej w czasach rzymskich w świątynię boga Janusa. Podczas renowacji prezbiterium w 1809 roku odkryto dwa poziomy posadzek z cegieł ułożonych w jodełkę, związane z wcześniejszymi fazami budowli. Wnętrze przebudowano w stylu neoklasycznym w latach 1813–1817 według projektu Luigiego De Vegni, a dalsze zmiany wprowadzono w 1957 roku.

Kościół poświęcony jest św. Janowi Chrzcicielowi, którego marmurowy posąg z XIV wieku stoi na tympanonie fasady. W lewej kaplicy, zwanej baptysterium, znajdują się okrągła chrzcielnica z trawertynu ze starego baptysterium oraz fresk Madonna del Castagnolo Bartola di Fredi z XIV wieku. Prawa kaplica, poświęcona Najświętszemu Sakramentowi, przechowuje relikwiarz Krzyża Świętego z pozłacanego drewna z XVIII wieku i drewnianego Chrystusa zmarłego Giuseppe Paleariego (1783).

Kościół znajduje się wewnątrz murów miasteczka, obok Porta San Giovanni, głównej bramy wjazdowej, i dociera się do niego pieszo przez historyczne centrum. Chór organowy umieszczony jest na przeciwfasadzie, nad wejściem, a dwie kaplice boczne otwierają się na jednonawowe wnętrze: lewa to kaplica baptysterium, prawa — kaplica Najświętszego Sakramentu.

Kościół stoi na miejscu etruskiej świątyni na planie sześciokąta, przekształconej później w świątynię boga Janusa w czasach rzymskich. Podczas renowacji prezbiterium w 1809 roku odkryto dwie posadzki z cegieł ułożonych w jodełkę, należące do najstarszych faz budowli.