Nostra Signora Porta Paradisi, Neoklasycystyczne sanktuarium i kościół w Asti, Włochy

Nostra Signora Porta Paradisi to sanktuarium w stylu romańsko-bizantyjskim, wzniesione od 1902 roku pod kierunkiem inżyniera Giuseppe Gualandiego i konsekrowane w 1912 roku. Ma trzy nawy, dwie duże kaplice wielkości chóru na planie krzyża łacińskiego, transept szeroki na 35,25 metra i kopułę wznoszącą się na 41 metrów, zwieńczoną latarnią o wysokości 4,5 metra z 3-metrowym posągiem Dziewicy dłuta bolończyka Milaniego. Małe prezbiterium poprzedniego kościoła włączono w absydę.

Kult fresku Madonny z Dzieciątkiem na bramie San Marco, przypisywanego Gandolfino da Roreto, sięga średniowiecza. W 1689 roku gmina Asti zaplanowała małą świątynię wokół bramy; po sprzeciwie karmelitów i zniszczeniu wizerunków 20 października kaplicę ukończono wiosną 1690 roku. Sanktuarium rozbudowano w 1693 roku, a obecny kościół wzniesiono od 1902 roku pod kierunkiem inżyniera Giuseppe Gualandiego i konsekrowano w 1912 roku.

Nazwa Porta Paradisi pochodzi od łacińskiego tytułu wizerunku maryjnego namalowanego nad bramą San Marco, do którego pielgrzymi w XVII wieku zbliżali się z drewnianego balkonu. Fresk przypisuje się Gandolfino da Roreto i przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem między świętymi Markiem i Sekundem. W 2002 roku fasadę ozdobiono mozaikami i posągami świętych tradycji Asti autorstwa Marco Aru.

Od tylnej ulicy szerokie schody biegną śladem dawnej drogi przez nieistniejącą Porta San Marco, obok wizerunku Ecce Homo i wmurowanego w ścianę kamienia z legendy, aż do parku z repliką groty z Lourdes. Zbudowana w 1930 roku krypta służy zimowej liturgii.

Na schodkowej ścieżce za kościołem, naprzeciw wotywnego wizerunku „Ecce Homo”, w mur wmurowany jest surowy kamień. Legenda głosi, że bluźnierca rzucił nim w święty obraz, a ten odparł go i osadził tam, gdzie tkwi do dziś.