Castello di Pont Saint Martin, zamek w Pont-Saint-Martin, Dolina Aosty, Włochy

Castello di Pont-Saint-Martin, zwany też Châtelard lub Château vieux, wznosi się na morenowym wzgórzu nad miejscowością Pont-Saint-Martin, na prawym brzegu doliny Lys. Wschodnia, zrujnowana strona miała sześciokątną wieżę główną, nietypową dla zamków Valle d'Aosta, porównywalną z wieżą Pramotton. Nieregularny mur obwodowy dostosowuje się do wygładzonych przez lodowiec skał i otwiera się na południu, jedynym wąskim przejściu; na zachodzie zachowały się kaplica i kuchnia, której kopułowe sklepienie ma pośrodku otwór na dym. W narożniku stoi mała cylindryczna wieżyczka z arkadami ślepymi.

Zamek należał do panów Pont-Saint-Martin, gałęzi rodu Bard, która przyjęła to nazwisko 19 lipca 1214 roku, gdy bracia Hugues de Bard i Guillaume de Pont-Saint-Martin podzielili dobra rodzinne. Budowa, słabo udokumentowana, przebiegała zapewne etapami w XIV wieku. Antoine de Pont-Saint-Martin został na krótko wywłaszczony przez księcia Amadeusza VIII Sabaudzkiego w 1447 roku; około 1460 roku zamek był już w ruinie, gdy jego synowie Bertrand, Jacques, Ardisson i François poprosili o jego odbudowę, a w 1466 roku wrócił do rodziny. Został opuszczony, być może w XVI wieku, na rzecz warownego domu w miejscowości.

Zamek zawdzięcza przydomek Châtelard lub Château vieux porzuceniu, zapewne w XV wieku, na rzecz domu warownego w miasteczku. Panowie de Pont-Saint-Martin, gałąź rodu Bard, przyjęli to nazwisko w 1214 roku, gdy bracia Hugues de Bard i Guillaume de Pont-Saint-Martin podzielili dobra rodzinne.

Ze wsi zostaw za sobą rzymski most i idź ścieżką mulą w kierunku Perloz i sanktuarium Notre-Dame-de-la-Garde. Skręć w prawo na stromą ścieżkę wśród winnic; do ruin dojdziesz w niecałe pół godziny.

Donżon zamku ma sześciokątny plan, nietypowy dla zamków Doliny Aosty: Francesco Corni porównuje go do angielskich zamków Caernarfon i Arundel, a przypomina on donżon pobliskiej wieży Pramotton. W jednym narożniku zachowała się mała cylindryczna wieżyczka z arkadami ślepymi, typowa dla zamków piemonckich z początku XV wieku.