Sant'Elena, Kościół romański w Weronie, Włochy

Sant'Elena to jednonawowy romański kościół przylegający do katedry w Weronie, poprzedzony późniejszą loggią. Fasada łączy warstwy cegły z blokami tufu, a oświetla ją duże okno i dwa małe okulusy. Prezbiterium zamyka głęboka czworoboczna apsyda przebudowana przez Bernardina Brugnolego w 1573 roku, nakryta freskowanym sklepieniem kolebkowym; w jej posadzce odsłonięto fundamenty i fragmenty mozaiki wcześniejszej bazyliki.

Kościół stoi na miejscu najstarszej chrześcijańskiej bazyliki Werony, założonej w IV wieku przez św. Zenona. W 813 roku kapituła katedralna pod przewodnictwem archidiakona Pacificusa zbudowała kościół pod wezwaniem świętych Jerzego i Zenona, konsekrowany w latach 842–847 przez patriarchę Andrzeja. Po trzęsieniu ziemi w 1117 roku odbudowano go w stylu romańskim i ponownie konsekrowano w 1140 roku przez patriarchę Pellegrina. 20 stycznia 1320 roku Dante Alighieri wygłosił tu łacińską mowę Quaestio de aqua et terra, upamiętnioną inskrypcją na fasadzie.

Nazwa odnosi się do świętej Heleny, która według tradycji odkryła krzyż Jezusa. Odwiedzający mogą zobaczyć dzieła sztuki przedstawiające sceny z Biblii i życia świętych.

Kościół znajduje się blisko placu katedralnego Werony i jest łatwo dostępny pieszo podczas eksploracji średniowiecznych ulic starego miasta. Wnętrze oferuje wystarczająco dużo miejsca do spaceru i oglądania szczegółów na ścianach i kolumnach.

Pod kościołem odkryto pozostałości dwóch wczesnochrześcijańskich bazylik z IV wieku, niektóre z zachowanymi podłogami z mozaiki. Te odkrycia archeologiczne pokazują, że miejsce było święte od najwcześniejszych dni chrześcijaństwa.