Sacro Cuore e San Giacomo di Carignano, Kościół neoromański w dzielnicy Carignano, Genua, Włochy.

Sacro Cuore e San Giacomo di Carignano to neoromański kościół przy via Jacopo Ruffini, wzniesiony według projektu Luigiego Rovellego. Fasada ma centralną rozetę, dwa szerokie boczne otwory i zwieńczoną loggią z dwoma zegarami po bokach, a nad wejściem stoi pozłacany brązowy posąg Serca Jezusowego dłuta Giovanniego Scanziego. Wnętrze o trzech nawach, rozdzielonych bliźniaczymi kolumnami z granitu z Baveno, nakrywa ośmioboczna kopuła z wysoką iglicą.

Kamień węgielny położono 13 października 1892 roku w obecności arcybiskupa Tommaso Reggio oraz dziewięciu biskupów i arcybiskupów, na zadrzewionym placu przy via Corsica. Na życzenie zmarłego krótko wcześniej monsignora Salvatore Magnasco kościół poświęcono Najświętszemu Sercu, dodając tytuł San Giacomo po starym kościele. Kryptę poświęcono w 1896 roku, górny kościół inaugurowano 23 czerwca 1912 roku, a prace ukończono w 1914 roku pod kierunkiem Antonia Rovellego, po śmierci jego ojca Luigiego w 1911 roku.

Nazwa łączy Najświętsze Serce, wybrane z woli arcybiskupa Salvatore Magnasco, z San Giacomo, tytułem przejętym od kościoła ufundowanego w 1154 przez Ansaldo Spinola. Stary kościół prowadził księgi chrztów od 1564, zmarłych od 1596 i małżeństw od 1627; te archiwa przechowuje obecny budynek. Od 1969 sala krypty służy Teatrowi Carignano.

Kościół stoi przy zadrzewionym placu, niegdyś noszącym imię Nino Bixio, w połowie Via Corsica, a wejście znajduje się od Via Jacopo Ruffini. Obszerna sala krypty, poświęcona w 1896 r., służyła jako kościół tymczasowy, a od 1969 r. mieści Teatro Carignano. Górny kościół poświęcono 23 czerwca 1912 r.

Nowy kościół przechowuje historyczne archiwa parafialne starego San Giacomo: chrzty od 1564 r., zmarli od 1596 r. i małżeństwa od 1627 r. Stary romański kościół, rozebrany w 1905 r., nazywano „parafią powieszonych”, ponieważ do 1871 r. ciała straconych na pobliskim placu della Cava wrzucano do wspólnej studni w jego krypcie.