Sant'Antonio Abate, Breno, Dawny kościół w Breno, Włochy

Sant'Antonio Abate to kościół z jasną tynkowaną fasadą i wysoką kwadratową dzwonnicą z szarego-brązowego kamienia po prawej stronie, zwieńczoną białą izbicą z tarczą zegara. Fasada ma stopniowaną linię dachu, duże łukowe okno z ciemnymi szybami i małe łukowe drzwi w kamiennej ramie. Wnętrze to jedna sala podzielona na trzy nieregularne trapezowe przęsła ze sklepieniami krzyżowymi, a portal z czerwonego piaskowca z XV wieku otacza wejście.

Testament Giacomo Marone Ronchi sfinansował w 1334 roku budowę kościoła, powierzonego braciom Sant'Antonio di Vienne lub vicinii z obowiązkiem codziennej mszy; w 1359 roku już działał. W 1514 roku przeprowadzono gruntowny remont, a od 1529 roku nosił tytuł parafialny, aż nowy kościół Salvatore przejął go w 1653 roku. Zdesakralizowany pod koniec XIX wieku, służył jako koszary, a następnie kino, zanim w 1910 roku uznano go za pomnik narodowy.

Nazwa pochodzi od świętego Antoniego Pustelnika, któremu Giacomo Marone Ronchi powierzył kościół w 1334 roku, przekazując go braciom św. Antoniego z Vienne z obowiązkiem codziennej mszy. W prezbiterium ściany chóru zdobią freski Romanina z Daniele Mori, namalowane około 1535 roku, przedstawiające trzech młodzieńców uratowanych z pieca w Księdze Daniela.

Kościół wychodzi na plac w Breno, a biegnąca w górę ulica wzdłuż jego lewej strony podąża za nieregularnym obrysem placu, dlatego fasada i bok nie są równoległe. Portal z czerwonego piaskowca umieszczono nisko, pośrodku otynkowanej fasady. Budynek został odświęcony pod koniec XIX wieku, a później służył jako koszary i kino, więc przed planowaną wizytą we wnętrzu warto zapytać na miejscu.

Freski w prezbiterium przedstawiają nietypowy temat: trzech młodych Izraelitów Szadraka, Meszaka i Abednego skazanych przez Nabuchodonozora na piec ognisty, motyw związany z uzdrawiającą mocą świętego Antoniego. W pełni czytelna jest tylko prawa ściana; nad sceną biegnie namalowana balustrada z komentującymi widzami.