Catacomb of San Zotico, Wczesnochrześcijańskie katakumby w Rzymie Stołecznym, Włochy.

Katakumba San Zotico to podziemne miejsce pochówku z rozległymi tunelami, w których ścianach wydrążone są prostokątne nisze do przechowywania szczątków członków wspólnoty. System korytarzy rozciąga się na wiele poziomów i łączy liczne komory grobowe.

Katakumba pochodzi z końca III wieku i wiąże się z pamięcią świętych Zotyka i Amancjusza, których dies natalis wyznaczono na 10 lutego w Martyrologium Hieronymianum. Na początku VIII wieku do dwóch męczenników dołączono także Ireneusza i Hiacynta. Została odkryta na początku XVIII wieku, a pod koniec XX wieku Papieska Komisja Archeologii Sakralnej wraz z uniwersytetem Tor Vergata zorganizowała renowację.

Nagrobki noszą wyryte imiona i wczesne symbole chrześcijańskie odzwierciedlające wiarę pochowanych tu osób. Te inskrypcje pokazują, jak społeczność honorowała swoich zmarłych i wyrażała swoje przekonania.

Katakumby i bazylika zbudowana na przyległym terenie nie są udostępnione publiczności; na zwiedzanie potrzebna jest zgoda Soprintendenza i Pontificio Istituto di Archeologia Cristiana. Miejsce leży przy via Nicolosi w rejonie Borghesiana, przy dziesiątym kamieniu milowym starożytnej via Labicana.

Wykopaliska rozpoczęte latem 1998 roku przez studentów rzymskiego uniwersytetu Tor Vergata i doktorantów Instytutu Papieskiego odsłoniły część podziemną oraz cubicula wokół grobów męczenników, rozpoznawalne po malowidłach i dekoracjach grobowych. Prace ujawniły też „podpisy" pozostawione przez uchodźców, którzy chronili się tam podczas wojen światowych.