Royal Palace, zdekonsekrowana kaplica pałacowa w Neapolu, Włochy
Kaplica Palatyńska, zwana też kaplicą królewską Wniebowzięcia, jest nieczynną kaplicą w Pałacu Królewskim w Neapolu. Ma jedną nawę z trzema kaplicami bocznymi, biało-złote stiuki z końca panowania Burbonów i rzeźbione drewniane drzwi z XVI wieku w neoklasycznej ramie. Ołtarz główny z 1674 r. autorstwa Dionisia Lazzariego wykonano z agatu, onyksu, lapis lazuli, ametystu i miedzi.
Francesco Antonio Picchiatti zaprojektował i wybudował tę kaplicę między 1643 a 1646 r. jako część hiszpańskiej rezydencji wicekrólewskiej. Jej stworzenie zaznaczyło okres, gdy Neapol był pod władzą hiszpańską i pod wpływem ich tradycji architektonicznych.
Kaplica była siedzibą neapolitańskiej szkoły muzycznej: wśród jej kapelmistrzów byli Alessandro Scarlatti (1684–1702 i 1708–1725), Domenico Sarro, Leonardo Leo oraz od 1787 Giovanni Paisiello. XVI-wieczne drewniane drzwi, rzeźbione przez Benvenuta Tortellego, ukazują gwiazdę i muszlę, symbole Niepokalanego Poczęcia i św. Jakuba Większego.
Kaplica znajduje się wewnątrz Pałacu Królewskiego w Neapolu, a wchodzi się do niej przez rzeźbione drewniane drzwi z XVI wieku, osadzone w neoklasycznej ramie podczas XIX-wiecznej renowacji Gaetano Genovese. Sprzęty liturgiczne ułożono chronologicznie: rzeźby i szaty z XVIII wieku przy wejściu, przedmioty i relikwie z XIX wieku w stronę ołtarza. W 1943 roku kaplicę zdekonsekrowano i dziś pełni funkcję przestrzeni muzealnej.
Kaplica przechowuje szopkę Banco di Napoli, presepe złożone z niemal czterystu elementów z XVIII i XIX wieku, z których część wyrzeźbili Giuseppe Sanmartino i Angelo Viva. Ołtarz główny z agatu, onyksu, lapis lazuli, ametystu i miedzi, dzieło Dionisia Lazzariego z 1674 roku, trafił tu w 1808 roku z kościoła Santa Teresa degli Scalzi.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 389 współtwórców z całego świata.