Buccione Castle, Zamek w Orta San Giulio, Włochy

Zamek Buccione wznosi się na szczycie wzgórza na południowo-wschodnim krańcu jeziora Orta, na granicy gmin Orta San Giulio i Gozzano. Jego kwadratowy stołp z ciosanych bloków kamiennych ma 23,20 m wysokości i dzieli się na pięć kondygnacji z drewnianymi stropami oraz nakrytą krenelażową izbą. Fortyfikację uzupełniały kwadratowy mur obwodowy i prostokątny budynek gospodarczy, a wejście prowadziło przez otoczony murem dziedziniec mogący pomieścić pięciuset ludzi.

Pierwsza wzmianka o wieży pochodzi z dokumentu z 1200 roku, umowy zawartej na łące poniżej zamku („in prato subtus castellum Buzoni”) między panami Crusinallo a gminą Novara, kończącej spór terytorialny. W 1205 roku jest wymieniana jako rezydencja biskupia, a dokument z 1235 roku przypisuje jej własność biskupowi Novary. Wyrok z 25 października 1219 roku uznał zwierzchnictwo biskupie nad Rivierą di San Giulio. Kompleks zbudowano prawdopodobnie w trzeciej ćwierci XII wieku, być może przez hrabiów Da Castello.

Statuty Riviera di San Giulio nakazywały każdemu zdolnemu do walki mężczyźnie stawić się zbrojnie na dźwięk dzwonu wieży. Nazwa zamku, podobnie jak wzgórza i sąsiedniej osady Gozzano, pochodzi od Buccione. Forteca była symbolem niezależności Riviera.

Dostęp do zamku odbywa się przez ścieżki na zboczu ze strefą parkingową dostępną w pobliżu wioski. Rozsądnie jest nosić solidne buty, ponieważ wspinaczka jest stroma, a ścieżki są nierówne.

Dzwon wieży, dodany po dachu w XIV–XV wieku, zadzwonił 4 listopada 1918 r., ogłaszając koniec I wojny światowej, a następnie co roku aż do II wojny światowej. Przeniesiono go do ogrodu Villa Bossi, ratusza Orty, z obawy przed kradzieżą, i w 2005 r. po renowacji wrócił na wieżę.