Castello di San Giorgio, Średniowieczna twierdza w Lerici, Włochy

Castello di San Giorgio to wieloboczna forteca na skalnym cyplu Mons Illicis nad zatoczką Lerici. Jej główny korpus to wysoka cylindryczna wieża z jasnoszarego i brązowawego kamienia z płaskim szczytem, od której wzdłuż grzbietu ciągnie się niższy mur obwodowy; w miejscu ich połączenia wystaje mała okrągła baszta. Wnętrze krytej kolebkowo komnaty z surowego szarego i beżowego kamienia ma ostrołukowe łuki obwiedzione ciemniejszymi pasami kamienia, ciemny drewniany krzyż na ścianie szczytowej i kamienny ołtarz pod nim.

Genua kupiła Lerici od panów Arcoli w kwietniu 1152 roku i zbudowała zamek obok istniejącej wieży; kontrakt lenny z 1152 roku wymienia już wieżę i stołp. Piza władała zamkiem w latach 1241–1256 i budowała wokół wieży, lecz po kapitulacji 29 października 1256 roku Genua zburzyła większość pizańskich prac. Ukończenie w 1555 roku przez genueński Urząd San Giorgio nadało zamkowi obecny kształt, upamiętniony tablicą przy portalu.

Nazwa zamku nawiązuje do San Giorgio, genueńskiego urzędu, który ukończył prace w 1555 roku; przypomina o tym tablica na portalu wejściowym. Miasteczko poniżej rosło obok twierdzy i dzieli jej historię. Wnętrze sklepionej komnaty zajmuje kamienny ołtarz nakryty jasnym płótnem oraz ciemny drewniany krzyż na ścianie szczytowej.

Twierdza zajmuje najwyższy punkt przylądka Mons Illicis, do którego dochodzi się pieszo uliczkami miasteczka wznoszącymi się z Lerici; portal wejściowy nosi tablicę z 1555 roku upamiętniającą ukończenie prac zleconych przez genueński Urząd San Giorgio. Sklepiona sala z ostrymi łukami i kamiennym ołtarzem otwiera się od strony obwarowanego dziedzińca.

Ukończenie zamku w 1555 roku, zlecone przez genueńskie Offizio di San Giorgio, upamiętnia tablica wciąż widoczna nad portalem wejściowym. Pierwszą obroną Mons Illicis była pojedyncza wieża, wzniesiona przez Malaspinów lub Genuę, oraz mastio znane jedynie z kontraktu lennego z 1152 roku z Signori di Arcola.