Basilica di San Nicolò, Bazylika mniejsza w Lecco, Włochy.

Basilica di San Nicolò wznosi się na podwyższeniu w sercu Lecco, nad jeziorem Como, a jej południowo-zachodnia fasada zwrócona jest ku wodzie. Podwójne schody z szarego kamienia prowadzą do neoklasycznego szczytu zwieńczonego prostym trójkątnym frontonem i rozczłonkowanego sześcioma kanelowanymi pilastrami jońskimi, z czterema półkolistymi niszami po bokach portalu. Wnętrze ma trzy nawy, środkową nakrytą kolebką, oraz półkolistą apsydę otoczoną obejściem z emporą.

Kościół jest po raz pierwszy poświadczony w 1252 r. i wymieniony w Liber Notitiae Sanctorum Mediolani; średniowieczna budowla miała trzy nawy. 23 sierpnia 1584 r. Carlo Borromeo przeniósł siedzibę parafii z Castello do Lecco. Odbudowa rozpoczęła się w 1596 r. i trwała etapami do 1774 r., gdy powstała neoklasyczna fasada z trójkątnym frontonem i sześcioma jońskimi pilastrami. Giuseppe Bovara nadał kościołowi obecny kształt w latach 1831-1862; fasadę ukończono w latach 1881-83, a neogotycką dzwonnicę poświęcono w noc Bożego Narodzenia 1904 r. Od 22 stycznia 1943 r. jest bazyliką mniejszą.

Kościół jest poświęcony św. Mikołajowi, patronowi żeglarzy i przewoźników, czczonemu 6 grudnia; figura przedstawia go z jabłkami i obrazem. Kaplica baptysterium, jedyna pozostała część XIII-wiecznego kościoła, przechowuje chrzcielnicę z 1596 roku, a w świątyni zachowała się też średniowieczna kropielnica. Obok stoi parafialne oratorium św. Alojzego, nadal uczęszczane przez dzieci, młodzież i rodziny, z kaplicą Matki Bożej Niepokalanej.

Bazylika jest łatwo dostępna pieszo z centrum Lecco i leży blisko brzegu jeziora, co czyni ją naturalnym przystankiem podczas spaceru po okolicy. Oryginalna kaplica baptysteryjna zasługuje na ostrożną wizytę, ponieważ wnętrze jest delikatne.

Dzwonnica została zaprojektowana przez Giovanniego Cerutiego i wzniesiona etapami w latach 1882–1904 na pozostałościach okrągłego bastionu hiszpańskiego; poświęcono ją w noc Bożego Narodzenia 1904 roku. Jej dziewięć dzwonów jest nastrojonych w B 2, a największy, odlany przez Giorgia Pruneriego z Grosio, waży 27 kwintali. Mierząca 96 metrów wieża jest najwyższą dzwonnicą archidiecezji mediolańskiej.