San Martino church, Bazylika mniejsza w Magenta, Włochy.

San Martino to neorenesansowa bazylika rozpoczęta w 1893 roku według projektu Alfonso Parrocchettiego, z szeroką nawą główną i dwiema węższymi, niższymi nawami bocznymi. Ma 87 metrów długości, 30 metrów szerokości w transepcie, a jej tiburio sięga 57 metrów. Fasada, wzniesiona w latach 1932–1959 według projektu architekta Marianiego, przedstawia płaskorzeźby ze scenami z życia św. Marcina, środkowy portal na czterech kolumnach korynckich oraz posągi św. Ambrożego i św. Karola Boromeusza nad nawami bocznymi.

Don Cesare Tragella zaproponował budowę nowego kościoła dla rosnącej ludności Magenty i dla upamiętnienia poległych w bitwie pod Magentą 4 czerwca 1859 roku. Architekt Alfonso Parrocchetti zaprojektował go w stylu neorenesansowym; kamień węgielny położono w 1893 roku, a konstrukcję ukończono w 1901. Kardynał Andrea Carlo Ferrari konsekrował go 24 października 1903 roku, lecz zabronił przeniesienia poległych do kościoła. Dzwonnicę poświęcono w 1913 roku, fasadę ukończono w 1959, a Pius XII podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej 3 marca 1948 roku.

Kościół jest aktywnym miejscem kultu dla społeczności Magenty i gości regularne msze według Rytu Ambrozjańskiego. Ta tradycja liturgiczna łączy parafię z szerzej pojętym dziedzictwem kościelnym regionu Mediolanu.

Odwiedzający mogą dojść do kościoła pieszo wzdłuż Via Roma w centrum Magenty. Wnętrze jest otwarte w zaplanowanych godzinach mszy.

Kościół miał upamiętniać bitwę pod Magentą z 1859 r. i przyjąć szczątki poległych. Kardynał Andrea Carlo Ferrari, który konsekrował go w 1903 r., zakazał przeniesienia, więc jeden z dwóch powodów budowy nigdy nie został zrealizowany.