Madonna della Coltura, Sanktuarium w stylu neogotyckim w Parabicie, we Włoszech

Madonna della Coltura to neogotyckie sanktuarium w Parabicie, z trzema nawami rozdzielonymi ostrymi łukami. W centralnej absydzie znajduje się bizantyjski monolit z XI–XII wieku z freskiem Dziewicy z Dzieciątkiem, odsłonięty podczas rozbiórki kaplicy w 1912 roku. Szczytowa fasada ma portal z prothyronem, lunetę z mozaiką Chrystusa Króla i rozetę z dwunastoma apostołami.

Kaplica z XIV wieku jest wzmiankowana w 1452 roku podczas wizytacji pasterskiej Ludovico De Pennisa, biskupa Nardò. W XVII wieku wizerunek Madonny zasłonił łuk z carparo na około trzy i pół stulecia. Ruinującą kaplicę rozebrano w kwietniu 1912 roku; kamień węgielny nowej świątyni położono 4 maja 1913 roku, a poświęcenie nastąpiło 21 grudnia 1922 roku. Jan Paweł II podniósł ją do godności bazyliki mniejszej 1 września 1999 roku.

Przydomek „della Coltura” to skrót od Madonna dell'Agricoltura; jedno z wyjaśnień wywodzi go od cullura, dialektalnego słowa oznaczającego chleb, a Cuddura to wielkanocne ciasto chlebowe zdobione jajkiem. Madonna jest więc uważana za opiekunkę pól i chleba, a tym samym przetrwania miejscowej ludności.

Sanktuarium stoi kilka metrów od miejsca starej kaplicy rozebranej w 1912 roku. Pięciokondygnacyjna dzwonnica, ukończona w 1976 roku, wznosi się obok całego budynku. Kaplice boczne ukończono w 1980 roku: prawa ma marmurowy baldachim, lewa ołtarz ze rzeźbą Chrystusa dłuta Tomagniniego.

Czczony wizerunek to bizantyjska fresk Matki z Dzieciątkiem z XI-XII wieku, namalowany na kamiennej płycie. W XVII wieku ukryto go za łukiem z wapienia carparo na około trzy i pół stulecia, a ukazał się nietknięty, gdy w kwietniu 1912 roku rozebrano grożącą zawaleniem kaplicę. Nazwa Coltura skraca Madonna dell'Agricoltura, a cutura może pochodzić od dialektalnego cullura, czyli wielkanocnego chleba cuddura.