Basilica Pontificia di Santa Maria de Gulia, Bazylika mniejsza w Castellabate, Włochy
Bazylika Papieska Santa Maria de Gulia to miejsce kultu na wzgórzu w Castellabate. Kamienna fasada, półokrągłe łuki i wysoka dzwonnica przyciągają wzrok z wąskich uliczek poniżej, a wewnątrz trzy długie sekcje podzielone kamiennymi łukami otwierają się pod drewnianym sufitem kasetonowym.
Budynek zaczął się jako kaplica bizantyjska, zanim w pierwszej połowie XII wieku w tym samym miejscu wzniesiono romański kościół. Został konsekrowany w 1138 roku przez Simeone, opata Cava, a następnie z czasem rozbudowany, otrzymując tytuł bazyliki mniejszej w 1988 roku.
Nazwa Gulia pochodzi od kształtu wzgórza, które widziane od morza przypomina orła, lub może od guglia, czyli szczyt. Kult skupia się wokół św. Kostabla: brązowe popiersie z 1662 r. wykonał Aniello Treglia z ofiar po zarazie z 1656 r., a srebrne popiersie z 1993 r. napolińskich złotników Catello zastąpiło to z 1837 r. dłuta Mattii Condursiego, skradzione w latach siedemdziesiątych.
Do kościoła wchodzi się przez główne drzwi na Via Don Matarazzo, a wnętrze jest dostępne dla osób o ograniczonej mobilności. Wizyta w ciągu dnia jest dobrym rozwiązaniem, ponieważ przestrzeń jest otwarta przez cały dzień i można poruszać się we własnym tempie.
Nazwa Gulia powstaje przez aferezę, bo wzgórze widziane od morza przypomina siedzącego orła z dumnie skierowanym w prawo dziobem; może też pochodzić od guglia, czyli szczytu. W lewej nawie znajduje się brązowe popiersie św. Kostabla z 1662 r. autorstwa złotnika Aniella Treglii, wykonane z ofiar wiernych po ocaleniu z zarazy w 1656 r.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 92 890 współtwórców z całego świata.
