Santuario della Madonna dei Miracoli, Bazylika mniejsza w stylu renesansowym w Saronno, Włochy.

Santuario della Beata Vergine dei Miracoli w Saronno to sanktuarium maryjne rozpoczęte w 1498 roku, o planie krzyża łacińskiego skupionym wokół kopuły na dwunastobocznym bębnie z 24 oknami. Fasada Pellegrina Tibaldiego, wzniesiona w latach 1596–1613, ma wysunięte wejście między dwiema kariatydami, posągi w wysokich bocznych niszach oraz balustradę z Assuntą i dwiema parami aniołów grających na trąbach, dodanymi w 1666 roku. Obok stoi 47-metrowa dzwonnica Paola della Porta.

Sanktuarium wznoszono od 8 maja 1498 roku staraniem mieszkańców Saronno wokół kaplicy przy drodze Varesina, która zawaliła się już trzy razy. Stała w niej figura Madonny z drugiej połowy XIV wieku, wiązana z uzdrowieniem młodzieńca datowanym według źródeł na 1447, 1460 lub 1497 rok. Giovanniemu Antonio Amadeowi przypisuje się pierwotny plan krzyża greckiego, a na pewno zaprojektował ukończony w 1508 roku tiburio. Fasadę Pellegrina Tibaldiego wznoszono w latach 1596-1613; w 1581 roku Carlo Borromeo przeniósł figurę do wnętrza.

Czczony wizerunek to figura Madonny z drugiej połowy XIV wieku, przechowywana w kaplicy przy drodze Varesina, zanim Karol Boromeusz przeniósł ją do wnętrza 10 września 1581 roku. Kult ludowy zrodził się z przypisywanych jej uzdrowień, datowanych według źródeł na 1447, 1460 lub 1497 rok. Od 1986 roku sanktuarium jest kościołem parafialnym.

Fasada wychodzi na plac przy drodze Varesina; portal wejściowy flankują dwie rzeźbione postacie, a u podstawy biegnie niska kamienna balustrada. Obok kościoła stoi 47-metrowa dzwonnica Paolo della Porty, a mała wieżyczka zegarowa na budynku przy placu pochodzi z 1594 roku. Wnętrze ma trzy nawy i pięć przęseł, więc warto przejść całą długość aż do kopuły.

Wnętrze kopuły zostało ozdobione freskami w latach 1525–1545 przez Bernardina Luiniego i Gaudenzia Ferrariego. Spójrz w górę na ośmioboczną kopułę nad skrzyżowaniem naw: malowane postacie pokrywają sklepienia, a w cyklu uczestniczyli też rzeźbiarze Andrea da Milano i Giulio Oggioni.