Solfatara, Uśpiony wulkan w Pozzuoli, Włochy
Solfatara to uśpiony krater w regionie Kampanii należący do grupy wulkanicznej Pól Flegrejskich. Owalne zagłębienie mieści aktywne fumarole uwalniające opary siarki do powietrza, podczas gdy grunt pokryty jest żółtawymi osadami.
Krater powstał 3 700–3 900 lat temu i był już sławny w czasach rzymskich: Strabon nazwał go Forum Vulcani, siedzibą Wulkana i wejściem do Podziemi, a Pliniusz Starszy wymienił jego Fontes Leucogei. Wydobycie bianchetto rozpoczęło się za Rzymian, a w 1198 roku odnotowano gwałtowną erupcję. Wydobycie minerałów osiągnęło szczyt w średniowieczu, a w 1687 roku w kraterze zbudowano fabrykę oczyszczania ałunu.
Krater leży w sercu systemu wulkanicznego, który od wieków wyprowadza związki siarki na powierzchnię. Zwiedzający widzą parę unoszącą się ze szczelin w ziemi i mogą wyczuć charakterystyczny zapach minerału.
Dostęp prowadzi ścieżką wzdłuż krawędzi krateru, gdzie nierówny teren wymaga solidnego obuwia. Instrumenty geologiczne monitorują aktywność w czasie rzeczywistym, ponieważ miejsce znajduje się w aktywnym systemie.
Krater mieści mikroorganizmy, które przetrwają w wysokich temperaturach i inspirują badania naukowe nad adaptacją do ekstremalnych warunków. Jednym z nich jest Sulfolobus solfataricus, który rozwija się w gorących źródłach w kalderze.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 526 współtwórców z całego świata.