Tomb of Mariam-uz-Zamani, Mauzoleum mogolskie w Sikandrze, Indie

Grobowiec Mariam-uz-Zamani stoi w środku ogrodu mogolskiego w Sikandrze, na podwyższonej platformie, do której prowadzą schody od północy i południa. Zbudowano go z cegły i zaprawy wykończonej tynkiem, a fasady oblicowano panelami z czerwonego piaskowca, z chhajją i balkonami w narożach. Dwa krzyżujące się korytarze wschód-zachód i północ-południe dzielą wnętrze na dziewięć części, a na parterze znajduje się czterdzieści komór. W narożach stoją cztery ośmioboczne chhatri z czerwonego piaskowca z białymi kopułami.

Budowa rozpoczęła się w 1623 roku, cztery lata po śmierci pochowanej tu osoby, i została zakończona w 1627 pod panowaniem jej syna Jahangira. Matka władcy była żoną Akbara i pochodziła z rodziny radżputów.

Tytuł Mariam-uz-Zamani, czyli Maryja Epoki, otrzymała Harkha Bai po urodzeniu syna Jahangira w 1569 roku. Jej imię skłoniło później niektórych autorów do przypuszczenia, że była chrześcijanką; Edmund Smith kazał otworzyć kryptę i nie znalazł śladu krzyża. Jej wnuczka Bahar Banu Begum jest pochowana w tym samym mauzoleum.

Grobowiec stoi w środku ogrodu mogolskiego w Sikandrze, obok grobowca Akbara, przy drodze do Mathury. Schody po stronie północnej i południowej prowadzą na podwyższony taras. Wewnątrz korytarze ze wschodu na zachód i z północy na południe dzielą parter na dziewięć części, z cenotafem cesarzowej w środku i około czterdziestoma komorami wokół.

Na narożnikach dachu stoją ośmiokątne wieże z białymi kopułami, które wyróżniają się na tle czerwonego koloru reszty budynku. Pozostałości starych malowideł ściennych są nadal widoczne na tynkowanych ścianach.