Salimgarh Fort, Zabytkowa twierdza w Centralnym Delhi, Indie

Fort Salimgarh to trójkątna fortyfikacja o grubych murach z nieregularnego, czerwonobrązowego kamienia i okrągłych bastionach. W środku wznosi się brama z czerwonego piaskowca pod ostrym, zdobionym łukiem, z metalową kratą o pionowych prętach; po jej lewej stronie, nisko w murze, prostokątna płyta z czerwonego piaskowca z ciemną inskrypcją. Łukowy most, brama Bahadur Shah, łączy fort z Czerwonym Fortem od północnego wschodu.

Fort Salimgarh zbudował w 1546 roku Salim Shah Suri, syn Sher Shaha Suri, na wyspie na Jamunie w okresie rządów dynastii Suri. Po odzyskaniu Delhi w 1555 roku Humayun przemianował go na Nurghar i zakazał używania pierwotnej nazwy na dworze. Aurangzeb zamienił go w więzienie, w którym osadził brata Murada Bakhsha i, jak podają przekazy, córkę Zebunnisę na 21 lat. Brytyjczycy kontynuowali ten użytek po 1857 roku, a od 1945 roku więzili tam żołnierzy INA.

Aurangzeb zamienił Salimgarh w więzienie i osadził w nim brata Murada Bakhsha po jego pojmaniu w Mathurze, zanim wysłał go do Gwalioru na egzekucję. Mówi się też, że uwięził w forcie najstarszą córkę Zebunnisę, poetkę i miłośniczkę muzyki, na 21 lat aż do jej śmierci. Od 1945 roku Brytyjczycy przetrzymywali tu więźniów Indyjskiej Armii Narodowej.

Fort jest dostępny pieszo z Fortu Czerwonego przez most dla pieszych łączący oba miejsca, co ułatwia odwiedzenie obu w jednym wyjeździe. Noś solidne obuwie, ponieważ ścieżki są nierówne, a warunki mogą stać się śliskie podczas lub po deszczu.

Mury fortu są z kamiennego muru gruzowego, nie z cegły: nieregularne rudawe kamienie, a czerwony piaskowiec zachowano dla środkowej bramy i jej ząbkowanego łuku. Metalowe pręty bramy i wmurowana tablica z inskrypcją obok niej często umykają uwadze.