Tell Kashish, Stanowisko archeologiczne w Dystrykcie Północnym, Izrael

Tell Kashish to wydłużone wzgórze na północnym brzegu rzeki Kiszon, której zakole ogranicza jego południowe i zachodnie zbocza. Podstawa ma 270 na 160 metrów i zajmuje 10,7 akra; zachodnia połowa wznosi się około 5 metrów wyżej niż wschodnia. Wszystkie boki są strome poza północno-wschodnim, gdzie prawdopodobnie biegła droga dojazdowa.

Tel Qashish zasiedlono po raz pierwszy we wczesnej epoce brązu I (3300–3000 p.n.e.) i, inaczej niż w innych stanowiskach doliny Jezreel, pozostało zamieszkane w epoce brązu II, gdy wzniesiono mur grubości 2–2,5 m oraz biegnącą wzdłuż niego alejkę szerokości 1,5 m. Po przerwie w epoce brązu pośredniego około 1750 r. p.n.e. miejsce ponownie zajęło zaplanowane, obwarowane miasto; osada z późnej epoki brązu została zniszczona przez pożar w XIV w. p.n.e. i ponownie u schyłku tego okresu. Osiem sezonów wykopaliskowych pod kierunkiem Amnona Ben-Tora odbyło się w latach 1978–1987.

Arabska nazwa Tell el-Qassis oznacza „wzgórze kapłanów” i bywa wiązana z zabiciem proroków Baala przez Eliasza. Zaproponowane przez Yohanana Aharoniego utożsamienie tellu z biblijnym Helkat dało nazwę sąsiedniej dzielnicy Kiryat Haroshet. Na szczycie stoi brytyjski bunkier z wydarzeń lat 1936–1939.

Stanowisko jest dostępne drogą w Okręgu Północnym, a pojazd ułatwia dojazd ze względu na wiejskie otoczenie. Teren jest nierówny na całym wzgórzu, dlatego podczas spaceru między wyższą zachodnią a niższą wschodnią częścią warto mieć solidne obuwie.

Słowo "tell" w nazwie odnosi się do rodzaju wzgórza powstałego wyłącznie w wyniku działalności człowieka, a nie procesów geologicznych czy erozji. Każda warstwa pod stopami to pozostałości zawalonego budynku, który niegdyś stał w tym miejscu, czyniąc z samego gruntu swoisty pionowy zapis historii ludzi zamieszkujących to miejsce.