Baltinglass Abbey, Klasztor cysterski w Baltinglass, Irlandia

Baltinglass Abbey to zrujnowany klasztor cystersów; zachowany kościół z XII wieku ma około 56 m długości i składa się z nawy z nawami bocznymi, chóru, kwadratowego prezbiterium z trójdzielnym oknem oraz transeptów z małymi kaplicami. XII-wieczny portal łączy południową nawę boczną z chórem, część krużganka odbudowano, a wschodnie okna i wieża pochodzą z XIX wieku.

Opactwo ufundował w 1148 roku Diarmait Mac Murchada, król Leinsteru, jako dom córka Mellifont i nadał mu łacińską nazwę Vallis Salutis. W 1228 roku przebywało tam 36 mnichów i 50 konwersów. W 1536 roku klasztor uległ kasacie podczas rozwiązywania klasztorów i został przekazany Edmondowi Butlerowi, 3./13. baronowi Dunboyne.

Kapitele arkady nawy mają na przemian kolumny cylindryczne i kwadratowe, zdobione nietypowymi wzorami przypisywanymi „mistrzowi z Baltinglass”, działającemu później w opactwie Jerpoint. W prezbiterium zachowały się sedilia, a na terenie opactwa seria kafli.

Ruiny stoją pod gołym niebem na północnym skraju Baltinglass, gdzie rzeka Slaney opuszcza dolinę i wpływa na równinę; do kościoła wchodzi się od zachodu, a krużganek leży na południe od niego. Teren to nierówna trawa i kamień, więc przydadzą się mocne buty. W 1815 r. w obrębie opactwa zbudowano kościół Kościoła Irlandii, zamknięty w 1883 r.

Glazurowana płytka odkopana w opactwie w 1941 roku przedstawia prawdopodobnie świętego Jerzego i smoka. W chwili odkrycia była jedyną płytką znalezioną kiedykolwiek w Irlandii z namalowaną postacią ludzką.