Gabčíkovo–Nagymaros Waterworks, Kompleks hydroenergetyczny na Dunaju, Węgry i Słowacja

Zespół Gabčíkovo–Nagymaros to system jazów na Dunaju, zrealizowany tylko częściowo: zapora Gabčíkovo na Słowacji obejmuje elektrownię wodną i dwie komory śluzowe na lewym brzegu, gdzie różnica poziomów wody wynosi około 20 metrów, a nad całością przebiega 10-metrowy most drogowy. Zbiornik Hrušov, długi na 16 km i szeroki na 1 do 4 km, mieści 196 milionów metrów sześciennych wody za 10,5-kilometrowym wałem.

Traktat budapeszteński z 1977 roku zobowiązał Czechosłowację i Węgry do wspólnego systemu stopni wodnych. Węgry wstrzymały prace w 1989 roku po ostrzeżeniach ruchu Krąg Dunaju i naukowców, a w 1992 roku próbowały wypowiedzieć traktat. Słowacja samodzielnie zrealizowała wariant C, kierując Dunaj pod Čunovo; zbiornik Čunovo napełniono w październiku 1992 roku, a elektrownia Gabčíkovo ruszyła w 1996 roku.

Kompleks pokazuje, jak dwa kraje współpracują w zarządzaniu dużą europejską rzeką. Odzwierciedla podejście Węgier i Słowacji do wspólnego wykorzystania zasobów wodnych.

Kompleks można obserwować z obu brzegów rzeki z punktami obserwacyjnymi i ścieżkami spacerkowymi oferującymi różne perspektywy. Rejon najlepiej odwiedzić poza sezonem wylęgów, gdy poziomy wody są bardziej stabilne.

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął spory między Węgrami a Słowacją dotyczące tego projektu. Stało się to znaczącym przypadkiem międzynarodowego rozwiązywania konfliktów wodnych.