Tomb of Napoleon, grób w 7. dzielnicy, Paryż, Francja

Grobowiec Napoleona to otwarta, kolista krypta o średnicy około 23 metrów i głębokości prawie 6 metrów, wykuta pod kopułą Inwalidów. Pośrodku, na cokole z zielonego granitu spoczywającym na płycie czarnego marmuru, stoi sarkofag z kwarcytu szokszinskiego z wypukłym wiekiem i dwoma uchwytami w kształcie wieńców, w posadzce z marmuru i emalii ułożonej w koncentryczne pierścienie. Otacza go dwanaście figur Zwycięstwa przy filarach, a galerię zdobi dziesięć płaskorzeźb.

Budynek został założony w 1670 roku przez króla Ludwika XIV jako dom dla rannych żołnierzy i później otrzymał słynną kopułę, zbudowaną w latach 1677-1707 przez architekta Jules'a Hardouin-Mansarta. Szczątki Napoleona zostały przywiezione tutaj w 1840 roku z wyspy Święta Helena i umieszczone w ostatecznym grobowcu w 1861 roku.

Grobowiec jest lieu de mémoire w znaczeniu nadanym przez historyka Pierre'a Norę w Les Lieux de mémoire (1984): przestrzenią, w której społeczeństwo przechowuje lub ożywia wspomnienia związane ze swoją historią. Odbywają się tu regularnie oficjalne uroczystości i obchody, a monument wpisuje pamięć napoleońską w ramy przestrzenne i historyczne.

Grobowiec znajduje się w 7. dzielnicy przy Rue de Grenelle i jest łatwo dostępny transportem publicznym poprzez linię 8 metra lub linię C RER do stacji Invalides. Miejsce jest otwarte codziennie od rana do wieczora, z wydłużonymi godzinami w niektóre piątkowe wieczory w miesiącu.

Blok czerwonego kwarcytu, długo nazywany porfirem, wydobyto w 1848 r. w rosyjskiej Karelii za zgodą cara Mikołaja I i wysłano przez Kronsztad i Hawr; dotarł do Paryża 10 stycznia 1849 r. Marmiarz A. Seguin obrabiał go maszynami parowymi.