Dolmen de la Barraca, dolmen w Tarerach, Francja

Dolmen de la Barraca, czyli dolmen I z Mas Llussanes, to megalityczna komora w Tarerach zbudowana z pięciu ortostatów z miejscowego granitu, a nie z łupku. Masywna płyta nakrywowa o długości 3,30 m i szerokości 2,35 m spoczywa na tych filarach, tworząc komorę o zarysie trapezowatym, otwartą na południowy południowy wschód. Mniejsze płyty zwężają wejście, a całość leży w okrągłym kurhanie o średnicy około 6 m.

Zbudowany między 5. a 2. tysiącleciem przed Chrystusem, przy czym większość struktur pochodzi z około 3000 roku przed Chrystusem, obiekt później służył jako schronienie po zaprzestaniu jego użytku pogrzebowego. Jego nazwa 'La Barraca' oznaczająca 'chata' w katalońskim sugeruje, że późniejsi mieszkańcy używali go jako schronienia przed złą pogodą.

Oba dolmeny leżą przy przysiółku Mas Llussanes w Tarerach; dolmen II znajduje się nieco mniej niż 200 m na południowy wschód od dolmenu I, w rumowisku skalnym zlewającym się z jego kopcem. Dolmen I, La Barraca, otwiera się na południe-południowy wschód i zachowuje płytę stropową o długości 3,30 m; dolmen II otwiera się na południowy zachód i utracił płytę nakrywającą. Dojście pieszo po nierównym, kamienistym gruncie.

Dolmen I po raz pierwszy wymienił Pierre Vidal w 1921 r., a w 1975 r. zbadał go Jean Abélanet. Wykopaliska przyniosły nieukończony dysk/pierścień z zielonej skały o średnicy 65–70 mm oraz dużą muszlę sercówki. W sąsiednich winnicach znaleziono około dziesięciu tłuków kwarcowych i trzy takie same pierścienie, co wskazuje na osadę typu vérazien.