Église du Bon-Pasteur de Paris, Kościół katolicki w 11. dzielnicy, Paryż, Francja

Église du Bon-Pasteur to kościół o nowoczesnym projekcie położony przy Rue de Charonne w 11. dzielnicy, mogący pomieścić około 600 osób. Wnętrze jest przestronne i współczesne, zaprojektowane tak, aby zapewnić wiernym funkcjonalną przestrzeń do modlitwy i spotkań wspólnoty.

Po Komunie Paryskiej 1871 r. Faubourg Saint-Antoine stracił stolarzy; flamandzcy Belgowie osiedlili się przy rue de Charonne, a ich księża kupili działkę między avenue Philippe-Auguste i boulevard de Charonne. W 1873 r. stanął tam neogotycki ceglany kościół belgijskich architektów Arthura Verhaegena i Jean-Baptiste'a Bethune'a. Gdy w latach 60. XX w. z sklepienia spadły kamienie, architekt Bernard Casnin zaprojektował 126 mieszkań socjalnych i nowy kościół poniżej poziomu ulicy.

Długo nazywany „kościołem Flamandów”, był siedzibą misji flamandzkiej, która poza mszami, katechezą i procesjami prowadziła salę teatralną i patronat dla flamandzkich robotników. Brązy i miedziaki wyposażenia wyszły z warsztatu Saint-Éloi w Roubaix, który otworzył dla tego zamówienia filię w Paryżu.

Kościół oferuje regularne msze i przyjmuje odwiedzających, a informacje o harmonogramach i działaniach dostępne są w Internecie. Położony przy Rue de Charonne, jest łatwo dostępny transportem publicznym i znajduje się w aktywnej dzielnicy miejskiej.

Ceglany kościół z 1873 r., zwany „kościołem Flamandów”, był ośrodkiem flamandzkiej misji organizującej teatr i działalność społeczną dla belgijskich robotników. Po 1905 r. pozostał własnością biskupstwa Gandawy; dopiero w 1926 r. przeszedł do archidiecezji paryskiej, która powierzyła go Synom Miłosierdzia.