Saint-Jacques Saint-Christophe de la Villette, Kościół neoklasycystyczny w 19. dzielnicy Paryża, Francja.

Kościół Saint-Jacques-Saint-Christophe de la Villette to neoklasyczna budowla wzorowana na wczesnochrześcijańskich bazylikach, wzniesiona w latach 1841–1844 według projektu Paula-Eugène'a Lequeux. Wnętrze dzielą dwie rzędy kannelowanych kolumn doryckich na kwadratowych bazach, oddzielające nawę od naw bocznych i dźwigające rząd wysokich okien; nawę główną nakrywa malowany drewniany strop kasetonowy. Na końcu półkolista apsyda ma trzy okna łukowe nad białym marmurowym ołtarzem ze złotym krzyżem, a w środkowej alei stoi drugi, mniejszy marmurowy ołtarz. Rzędy drewnianych krzeseł z plecionymi siedziskami wypełniają nawę na posadzce z jasnoszarego kamienia z ciemnymi obrzeżami z płytek.

Przed obecnym budynkiem stał już XIV-wieczny kościół przy rzymskiej drodze do Santiago de Compostela. Wzrost liczby ludności po wykopaniu kanału Ourcq doprowadził do królewskiego rozporządzenia z 17 listopada 1837 roku, które zezwoliło na zakup działki, a architekt Paul-Eugène Lequeux zbudował nowy kościół w latach 1841–1844. Prezbiterium powiększono w latach 1930–1933, a wschodnią wieżę zastąpiono w 1930 roku dwiema wieżami z miedzianymi kopułami.

Nazwa honoruje dwóch świętych patronów: Jakuba dla pielgrzymów udających się do Composteli i Krzysztofa dla podróżników. Wewnątrz witraże pokazują świętych i sceny biblijne, które towarzyszą duchowemu życiu wspólnoty.

Kościół znajduje się w pobliżu stacji metra Crimée na linii 7 i stacji Laumière na linii 5, co ułatwia dostęp. Odwiedzający powinni zaplanować wizytę z uwzględnieniem naturalnego światła, aby prawidłowo zobaczyć detale wnętrza i wcześniej sprawdzić godziny otwarcia.

We wnętrzu znajduje się organy z 1860 roku, które w 2002 roku otrzymały trzecie klawiszowe po elektryfikacji ich transmisji nutowej. Ta modernizacja pokazuje, jak historyczne instrumenty zostały zaadaptowane przy użyciu współczesnej technologii.