Usine Leroy, Zabytkowy teren fabryki papierów ściennych w Saint-Fargeau-Ponthierry, Francja

Usine Leroy to dawny kompleks fabryki tapet zbudowany w latach 1913/14 na 30-hektarowym terenie nad Sekwaną według projektu architekta Paula Frieségo. Hala magazynowa jest z cegły i kamienia łamanego, część budynków wykonano ze zbrojonego betonu, a wysoka żebrowana wieża ciśnień stoi na kwadratowej kamiennej podstawie. Betonowa belka z wyciętymi literami „LEROY” przecina jedną z konstrukcji.

Louis-Isidore Leroy założył manufakturę papierów ściennych w 1842 roku przy rue La Fayette 59 w Paryżu. Wywłaszczona przez Chemins de fer de l'Est w 1912 roku, rodzina kupiła działkę „Bas de la Seine” w Saint-Fargeau-Ponthierry i zleciła architektowi Paulowi Friesé budowę większej fabryki, wzniesionej w latach 1913–1914. Zarekwirowana w czasie okupacji na potrzeby silników lotniczych, została zbombardowana 1 sierpnia 1944 roku i zamknięta w 1982 roku.

Dawna hala fabryczna mieści dziś centrum kulturalne Les 26 couleurs, otwarte w czerwcu 2011 roku po trzech latach prac biura Philippe Prost. Nazwa pochodzi od maszyny drukarskiej do 26 kolorów, wystawionej w jednej z sal. W kompleksie znajdują się też sala teatralna i restauracja.

Dawne hale fabryczne mieszczą dziś centrum kultury „Les 26 couleurs”, otwarte w czerwcu 2011 po trzech latach prac prowadzonych przez agencję Philippe Prost. Z pierwszego piętra widać brzeg Sekwany, gdzie barki dostarczały węgiel dla elektrowni parowej. Osiedle robotnicze Cité Leroy ze 144 identycznymi domami i ogrodami przylega do fabryki i jest nadal zamieszkane.

Zbudowana w 1877 roku maszyna aux 26 couleurs drukowała rolki tapet jednocześnie w 26 kolorach, co było wówczas rekordem. Isidore Leroy pokazał ją na Wystawie Światowej w Paryżu w 1878 roku, ale jako referent swojej grupy nie mógł brać udziału w konkursie; pokaz przyniósł jej jednak międzynarodową sławę. Od 23 marca 2003 roku wpisana jako zabytek ruchomy, stoi w sali centrum kultury.