Pont de Caronte, Most kolejowy i obrotowy w Martigues, Francja.

Pont de Caronte to prawie 1 km długi most kolejowy i obrotowy, który przechodzi przez zatokę Caronte i port. Struktura ma osiem głównych przęseł i dwie środkowe sekcje obrotowe, które umożliwiają przepłynięcie dużych statków.

Budowę rozpoczęto w 1908 roku pod kierunkiem inżyniera Paula Séjournégo, a wykonała ją Schneider et Cie; linię oddano do użytku 15 października 1915 roku i był to wówczas największy i najcięższy most obrotowy tego typu na świecie. We wrześniu 1944 roku wycofujące się wojska niemieckie wysadziły most, niszcząc okrągły filar środkowy. Pod koniec 1946 roku ruch wznowiono po tymczasowym jednutorowym moście podnoszonym typu Krupp, a w 1954 roku Schneider et Cie odbudowała przęsło obrotowe według pierwotnych planów, z silnikami elektrycznymi zamiast benzynowych.

Most pojawia się na końcu filmu Toni Jeana Renoira z 1935 roku, rozgrywającego się w Martigues: Toni ginie tam od kul przy wjeździe na most de Caronte. W filmie Dieu vomit les tièdes Roberta Guédiguiana (1991) Cochise, Frisé i ich przyjaciele spotykają się w środkowym filarze przęsła obrotowego. W 2000 roku obiekt otrzymał znak „Patrimoine du XXe siècle”.

Obrotowe przęsło otwiera się każdego popołudnia na około godzinę, aby przepuścić statki wyższe niż 20 m; manewr trwa 5 minut i 7 sekund. Kabina sterownicza znajduje się nad torami, przy punkcie obrotu, na północnym brzegu. Most przenosi linię Miramas–L'Estaque, więc lepiej obserwować go z brzegów niż z pomostu.

Obrót to jeden 114-metrowy blok kratownicowy obracający się na środkowym filarze, a nie dwie osobne sekcje. Ważył pierwotnie 1513 ton, z czego 400 ton to mechanizmy, i obracał się na brązowej soczewce o średnicy 83 cm. Napędzały go dwa silniki benzynowe o mocy 100 KM, zastąpione w 1954 roku silnikami elektrycznymi.