Opéra de Lille, Gmach opery w Lille, Francja

Opera w Lille to teatr inspirowany neoklasycyzmem o jasnobeżowej kamiennej fasadzie. Ma ona troje ciemnych podwójnych drzwi pod trzema dużymi łukowymi oknami między wysokimi kolumnami, dwa rzeźbione panele reliefowe po bokach łuków i rzeźbioną grupę figur na szczycie. Budynek wykonano z żelbetu metodą Hennebique'a, oblicowanego kamieniem z Soignies i Savonnières.

Po pożarze teatru Lequeux w 1903 roku miasto wybrało w konkursie Louisa Marie Cordonniera; prace ruszyły w 1907 roku na 1050 betonowych palach wbitych na prawie 5 m w osuszonym ramieniu Deûle. Zajęty w 1914 roku przez Niemców, gdy nie był ukończony, nosił napis „Théâtre allemand”, a pierwsze przedstawienie odbyło się w Boże Narodzenie 1915 roku. Po renowacji otwarto go ponownie w 1923 roku.

Nazwa nawiązuje do sali Michela-Josepha Lequeux otwartej w 1787 roku, a ulica rue de la Vieille Comédie przypomina scenę w ratuszu zniszczoną w 1700 roku. Opera należy do Réunion des opéras de France, RESEO i Opera Europa, a od 1 stycznia 2008 ma status établissement public de coopération culturelle. Sezon łączy operę, balet i koncerty, a budynek od 1999 roku figuruje w inwentarzu monuments historiques.

Opera stoi przy Place du Théâtre, obsługiwana przez stacje metra Gare Lille-Flandres i Rihour. Do głównego wejścia prowadzi szeroki kamienny stopień, a budynek od 1999 roku figuruje w inwentarzu zabytków. Fotele na sali są czerwone — to skutek niemieckiej rekwizycji z 1914 roku, która pozbawiła projekt Cordonniera niebieskich siedzeń.

Niemiecka okupacja z 1914 roku pozostawiła widoczny ślad: fotele są czerwone, ponieważ siły okupacyjne zarekwirowały niebieskie wyposażenie przewidziane przez Cordonniera dla Théâtre Sébastopol. Tylko rozeta na suficie przypomina ten pierwotny projekt. Niemcy umieścili też napis „Théâtre allemand” na frontonie i dali około stu przedstawień, zanim odeszli we wrześniu 1918 roku.