Fort Bellecroix, XVIII-wieczna fortyfikacja wojskowa w Metz, Francja.

Fort Bellecroix to osiemnastowieczna konstrukcja wojskowa w Metz z czterema dużymi bastionami i kilkoma ścianami obronnymi otoczonymi głębokim suchym fosy. Podziemne przejścia przebiegają przez całą budowlę i umożliwiają eksplorację pod ziemią.

Vauban zauważył, że to miejsce kilkaset metrów od centrum jest słabo bronione; po traktacie w Ryswick z 1697 r., który zwrócił Luksemburg hiszpańskim Niderlandom, marszałek Belle-Isle zabiegał u króla o wzmocnienie Metzu. Louis de Cormontaigne zaprojektował podwójną koronę osłaniającą front dolnej Seille, odpowiednik fortu Moselle. Wywłaszczenia trwały w latach 1731–1735, budowa od 1734 do 1740 r.

Nazwa Bellecroix pochodzi od kalwarii i kaplicy zburzonych w 1731 r., by oczyścić teren. Fort zbudowano jako odpowiednik fortu Moselle: podwójna korona Cormontaigne’a osłaniała front dolnej Seille, a fort Moselle front Mozeli. Wycofany z użytku w kwietniu 1954 r. i przekazany domenie prywatnej państwa, teren otworzył ponad 80 ha pod zabudowę; wewnątrz fortu i na jego glacis powstało duże publiczne osiedle czynszowe.

Fort leży kilkaset metrów od centrum Metz; zniesienie trzech stref służebności wojskowych otworzyło ponad 80 ha pod zabudowę. Wzdłuż boulevard de Trêves dostawiono koszary Steinmetz. Należy się spodziewać obwałowania z czterema bastionami, trzema kurtynami, trzema półksiężycami i lunetą, otoczonego 3 km suchych fos.

Po wyłączeniu fortu z użytku w kwietniu 1954 i przekazaniu go do domeny prywatnej państwa zniesienie trzech stref służebności wojskowych otworzyło ponad 80 ha pod zabudowę. W samym forcie i na jego przedpolu wzniesiono publiczne budownictwo czynszowe typu grand ensemble.