Saint Mihiel Abbey, Opactwo benedyktyńskie w Saint-Mihiel, Francja.

Opactwo Saint-Mihiel to zespół z jasnobeżowego kamienia: kościół z wysokimi gotyckimi oknami i romańskim przedsionkiem, obok kwadratowa wieża z piramidalnym łupkowym dachem i ośmioboczna wieżyczka. Przedłuża go niskie skrzydło z czerwonym dachem z dachówek i oknami półkolistymi. W budynkach mieszczą się biblioteka benedyktyńska i muzeum sztuki sakralnej.

Opactwo założono w 708 lub 709 roku przez hrabiego Wulfoalde'a i jego żonę Adalsindę, prawdopodobnie dla przechowania relikwii przywiezionych przez Wulfoalde'a z Italii. Około 820 roku opat Smaragd przeniósł wspólnotę ze zbocza Castellion nad brzeg Mozy, do wsi zwanej wówczas Godinécourt. Między 816 a 826 rokiem Smaragd uzyskał królewską opiekę Ludwika Pobożnego, zwalniającą transport dóbr klasztornych z ceł. Opactwo rozwiązano w 1791 roku.

Biblioteka benedyktyńska, wciąż w swoich pierwotnych budynkach, przechowuje blisko 8 700 dzieł, w tym 74 rękopisy i 86 inkunabułów. Dwie osiemnastowieczne sale, jedna długa na 50 metrów, służyły do porządkowania ponad 12 000 tomów. Od 1998 roku parter skrzydła zajmuje departamentalne muzeum sztuki sakralnej.

Miejsce funkcjonuje teraz jako muzeum z przedmiotami religijnymi i sztuką sakralną z regionu, pokazując, jak wyglądało życie klasztorne. Warto spacerować powoli przez różne pomieszczenia i zrozumieć, jak każdy obszar był wykorzystywany.

Biblioteka benedyktyńska, zbudowana w 1775 roku, nadal zajmuje swoje pierwotne budynki i przechowuje blisko 8 700 dzieł, w tym 74 rękopisy i 86 inkunabułów. Francuski pocisk poważnie uszkodził salę w 1915 roku; zbiory przeniesiono do muzeum Cour d'Or w Metzu i zwrócono w 1935 roku.