Honcourt Abbey, Opactwo benedyktyńskie w Saint-Martin, Francja

Opactwo Honcourt było klasztorem benedyktyńskim koło Saint-Martin, wzniesionym na miejscu dawnego pawilonu myśliwskiego. Jego kościół, rozpoczęty w 1186 roku i ukończony w 1286 za opata Konrada III, był okrągły z przylegającym prostokątnym chórem, podobny do kościoła w Ottmarsheim. Opatka z Andlau nakazała jego rozbiórkę w 1782 roku; dziś nic nie pozostało.

Założone w roku 1000 za cesarza Ottona III przez hrabiego Wernera z Ortenbourga, wraz z bratem Hugonem jako współzałożycielem, opactwo przyjęło reformę hirsaugską pod opatem Theogerem z St. Georg (1088–1119). Wojska burgundzkie Karola Śmiałego splądrowały je w latach 1473–74, a w kwietniu 1525 roku wojna chłopska zniszczyła budynki klasztorne. Ostatni opat, Paul Voltz, przeszedł na protestantyzm; szczątki sprzedano opactwu Andlau w 1599 roku, które je rozebrało w 1782 roku.

Nazwa opactwa pochodzi od Hugona, legendarnego współzałożyciela, którego pawilon myśliwski stał w tym miejscu. Reforma hirsaugijska, wprowadzona przez opata Theogera z St. Georg w Schwarzwaldzie, ukształtowała życie monastyczne. Rzeźbiony ołtarz, prawdopodobnie autorstwa Sixtusa Schultheissa, przeniesiono do kościoła w Villé podczas powstania chłopskiego w 1525 r., a następnie zabrano go przez wojska lotaryńskie.

Miejsce znajduje się w Saint-Martin i ma ograniczoną dostępność, ponieważ widoczne są tylko pozostałości archeologiczne. Odwiedzający powinni poświęcić czas na ostrożne zbadanie ruin, gdyż na terenie istnieje mało udogodnień lub oznakowanych ścieżek.

W 1516 roku cesarz Maksymilian I kazał otworzyć grób, by sprawdzić legendę o pochowanym tam olbrzymie. Szczątki należały do Hugona, hrabiego Reichenbergu, a nie do opata. Kość udowa o długości 32,48 cm posłużyła za dowód; pomnożona przez osiem dała wzrost 259 cm. Kości współzałożycieli, Wernera i Hugona, znaleziono wymieszane.