Abbaye Notre-Dame de Langonnet, Opactwo cysterskie w Langonnet, Francja

Abbaye Notre-Dame de Langonnet to dawny klasztor cystersów, którego budynki otaczają kwadratowy dziedziniec. Wysoka kwadratowa wieża z okrągłą tarczą zegara i spiczastym dachem wznosi się na styku dwóch skrzydeł; ściany od strony dziedzińca mają rzędy łukowych okien, a na parterze ciąg arkad z półkolistymi łukami. Sala kapituły pochodzi z XIII wieku, a kościół poświęcono w 1789 roku.

Opactwo zostało założone 20 czerwca 1136 roku przez Conana III, księcia Bretanii, i jego matkę Ermengardę z Anjou, a przybyło do niego dwunastu mnichów z opactwa L'Aumône w Loir-et-Cher. Spustoszone podczas wojny o sukcesję bretońską, zostało odbudowane w latach 1470–1518 przez opatów Vincenta i Henriego de Kergoët. Większość obecnych budynków pochodzi z lat 1650–1780, a kościół poświęcono w 1789 roku.

Opactwo zawdzięcza nazwę Notre-Dame, a jego kościół został poświęcony w 1789 r. przez opata François Chevreula. Od 1857 r. należy do Zgromadzenia Ducha Świętego, którego misjonarze prowadzili tu w 1880 r. szkołę średnią i nowicjat. W dniach 7–8 sierpnia 1880 r. przeniesiono tu z Carnoët relikwię prawej kości ramiennej św. Maurycego wobec 20 000 wiernych.

Opactwo leży na południowy wschód od wsi Langonnet, przy drodze do Plouray, w dekanacie Gourin. Należy nadal do Congrégation du Saint-Esprit, dlatego część zespołu nie jest udostępniona zwiedzającym; przy wejściu warto zapytać, które obszary można zwiedzać. Sala kapitulna w stylu ostrołukowym pochodzi z XIII wieku.

Napoleon I utworzył stadninę dekretem z 10 czerwca 1806 roku, z czterdziestoma ogierami i dziesięcioma klaczami hodowlanymi. Generał baron de Wimpfen zaprotestował w raporcie z 28 maja 1807 roku, nazywając Langonnet „najokropniejszą pustynią Dolnej Bretanii” i zauważając, że zaopatrzenie można było zdobyć tylko w Pontivy lub Hennebont. W 1843 roku zakład liczył siedemdziesiąt ogierów.