Ganagobie Abbey, Opactwo romańskie w Ganagobie, Francja

Opactwo Ganagobie to klasztor benedyktyński na wąskim płaskowyżu 350 metrów nad rzeką Durance, około 15 km na północny wschód od Forcalquier. Jego romański kościół, zbudowany w pierwszej połowie XII wieku, ma nawę długości 17,7 metra z trzema przęsłami nakrytymi sklepieniem kolebkowym. Wysoka kamienna fasada ma okrągłe okno i cofnięty portal z koncentrycznymi łukami i rzeźbionymi kapitelami; wewnątrz rzeźbiony tympanon znajduje się nad podwójnymi drewnianymi drzwiami.

Pierwszy klasztor istniał w tym miejscu już w VII lub VIII wieku; około 960–965 dom został ufundowany na nowo przez biskupa Jana III z Sisteron i wkrótce przyłączony do Cluny, co potwierdziła bulla papieża Stefana IX z 6 marca 1058. W 1562 roku gubernator Prowansji kazał zburzyć sklepienie kościoła i dom przeora, aby uniemożliwić hugenotom powrót. W 1794 roku dyrektoriat dystryktu Forcalquier rozebrał transepty, chór i wschodnie skrzydło.

Mnisi codziennie śpiewają mszę po gregoriańsku, a Liturgię godzin śpiewają po francusku z łacińskimi hymnami i antyfonami. Wspólnota wytwarza kosmetyki i balsamy z olejków eterycznych, w tym «baume du pèlerin». Nazwa Ganagobie może pochodzić od oronimicznego rdzenia oznaczającego wysokość lub od zniszczonej wieży.

Opactwo zajmuje wąski płaskowyż 350 m nad korytem Durance, do którego prowadzi asfaltowa droga otwarta w 1953 r.; podjazd jest stromy, a teren odsłonięty. Kościół odbudowany w latach 1960–1975 kryje mozaiki ponownie umieszczone w 1986 r., a wspólnota prosi o szacunek dla kontemplacyjnego życia około dziesięciu mnichów.

Średniowieczne mozaiki odkryto ponownie w 1898 roku, ale pozostawały zakopane pod ziemią aż do odbudowy kościoła w latach 1960–1975; mozaiki prezbiterium, odrestaurowane w pracowni, wróciły na miejsce dopiero w 1986 roku. Ta posadzka, datowana na lata 1120–1130, nie ma odpowiednika we Francji.